Η αδερφή του συζύγου μου με κορόιδευε επειδή ήμουν άνεργη, αλλά σήμερα θα μάθει ότι είμαι το αφεντικό της
— Κάθεσαι σπίτι επτά χρόνια και το αποκαλείς αυτό καριέρα; Μαμά, είσαι πραγματικά δασκάλα της αυταπάτης — γέλασε η Τζούλια, καλύπτοντας κομψά το στόμα της με το περιποιημένο της χέρι.
Η μητέρα χαμογέλασε ήρεμα, αλείφοντας βούτυρο στο ψωμί.
Το οικογενειακό δείπνο του Σαββάτου στο σπίτι των πεθερικών κυλούσε όπως πάντα — φωνές, γέλια, και αρώματα από φρεσκοψημένα γλυκά και μπαχαρικά που πλημμύριζαν το διαμέρισμα.
Ο Ίγκορ καθόταν δίπλα της, χτυπώντας νευρικά το πιρούνι στο πιάτο.
— Τζούλια, ίσως φτάνει — της πέταξε ένα ενοχλημένο βλέμμα.
— Αστειευόμουν μόνο! — είπε η Τζούλια θεατρικά. — Αν ο άντρας μου με άφηνε να «δουλεύω» στο σπίτι επί επτά χρόνια, θα τραγουδούσα από τη χαρά μου!
Ο άντρας της, ο Ντένης, συνέχιζε να κόβει το κρέας με ένα αχνό χαμόγελο. Είχε από καιρό επιλέξει τον ρόλο του σιωπηλού παρατηρητή σε αυτό το οικογενειακό θέατρο.
Η μητέρα διόρθωσε απαλά το λεπτό ασημένιο βραχιόλι της — δώρο του Ίγκορ, με ένα μικροσκοπικό μενταγιόν-υπολογιστή, σύμβολο της πίστης της.
— Δεν κάθομαι απλώς στο σπίτι, Τζούλια — απάντησε ήρεμα. — Δουλεύω σε ένα σοβαρό project.
— Ασφαλώς! — σήκωσε το ποτήρι της η Τζούλια. — Ένα μεγαλειώδες σχέδιο που θα αλλάξει τον κόσμο!
Ξέρεις πόσοι τέτοιοι «ιδιοφυείς» υπάρχουν στην εταιρεία μου; Τουλάχιστον εκείνοι πάνε στο γραφείο.
Η πεθερά άρχισε αμήχανα να τακτοποιεί τις σαλάτες, κάνοντας πως δεν ακούει. Ο πεθερός άλλαζε με ενθουσιασμό τα κανάλια της τηλεόρασης, ενώ η παλιά πολυθρόνα τριζοβολούσε από κάτω του.
— Το γραφείο δεν είναι ο μόνος δρόμος για την επιτυχία — σχολίασε ο Ίγκορ.
— Φυσικά, αγαπημένε μου! — του έκλεισε το μάτι η Τζούλια. — Σημασία έχει να είμαστε ευτυχισμένοι. Άλλοι δουλεύουν, άλλοι… πώς είπες ότι λέγεται το πρόγραμμά σου, μαμά;
— Προσωποποιημένο σύστημα επιλογής προσωπικού με εις βάθος ψυχολογική ανάλυση προφίλ — απάντησε ήρεμα η μητέρα.
Η Τζούλια γέλασε μέσα στο ποτήρι της:
— Κι αυτό υπάρχει στα αλήθεια; Εγώ κάθε μέρα παίρνω συνεντεύξεις…
— Η εταιρεία σας δεν ψάχνει τώρα καινοτόμες HR λύσεις; — τη ρώτησε ξαφνικά ο Ίγκορ, καρφώνοντας το βλέμμα του πάνω της.
Η Τζούλια πάγωσε με το πιρούνι στον αέρα:
— Πώς το ξέρεις;
— Μου αρέσει να παρακολουθώ την αγορά — απάντησε αδιάφορα ο Ίγκορ. — Άκουσα ότι η διοίκηση είναι διατεθειμένη να πληρώσει τεράστια ποσά για τεχνολογίες αιχμής.
Η μητέρα πίεσε απαλά το χέρι του Ίγκορ κάτω από το τραπέζι. Ο Ίγκορ σταμάτησε και άλλαξε θέμα:
— Μαμά, το κοτόπουλο σήμερα είναι εξαιρετικό!
Το βράδυ προχωρούσε. Η Τζούλια συνέχισε τις ειρωνείες, αλλά η μητέρα παρέμενε αξιοσημείωτα ήρεμη. Όταν έφτασαν στο επιδόρπιο, η Τζούλια ξανάφερε το αγαπημένο της θέμα:
— Μαμά, ξέρω για μια θέση γραμματέως σε γειτονικό τμήμα. Θα μπορούσα να σε προτείνω, έτσι θα είχες τουλάχιστον κάποιο βιογραφικό.
— Ευχαριστώ, αλλά σκέφτομαι μάλλον κάτι… διευθυντικό — απάντησε η μητέρα με αινιγματικό χαμόγελο.
— Διευθυντικό; — ξέσπασε σε γέλια η Τζούλια. — Θα γίνεις κατευθείαν διευθύντρια;
— Γιατί όχι; — σήκωσε τους ώμους η μητέρα. — Η ζωή είναι γεμάτη απρόβλεπτες ανατροπές.
Η Τζούλια κούνησε το χέρι της αδιάφορα, αλλά κάτι στο βλέμμα της έδειχνε αβεβαιότητα.
Στο σπίτι, η μητέρα άνοιξε αμέσως το λάπτοπ. Ο Ίγκορ κάθισε δίπλα της και την αγκάλιασε σιωπηλά.
— Πόσο ακόμα θα ανέχεσαι τον σαρκασμό της; — ρώτησε ήρεμα.
Η μητέρα στράφηκε προς το μέρος του, επιτρέποντας στον εαυτό της λίγη συγκίνηση:
— Όχι για πολύ ακόμα. Κοίτα.
Στην οθόνη φώτιζε το πρωινό e-mail:
«Αξιότιμη Άννα Κίλμοβα, το διοικητικό συμβούλιο ενέκρινε ομόφωνα την αγορά της τεχνολογίας σας. Θα θέλαμε να αναλάβετε προσωπικά την εφαρμογή της, ως επικεφαλής του Τμήματος Τεχνολογίας Ανθρώπινου Δυναμικού. Η ομάδα σας θα αποτελείται από 30 άτομα…»
— Η Τζούλια δεν θα το πιστεύει — γέλασε ο Ίγκορ. — Επτά χρόνια ειρωνείας, και τώρα…
— Δεν είναι εκδίκηση — είπε η μητέρα, κουνώντας το κεφάλι. — Απλώς είναι ειρωνικό που αμφέβαλλε τόσο πολύ. Και τώρα…
Δεν ολοκλήρωσε τη φράση της, αλλά τα μάτια της έλαμπαν από αυτοπεποίθηση.
— Τι θα απαντήσεις;
— Έχω ήδη απαντήσει — είπε με ένα νεύμα. — Ξεκινάω τη Δευτέρα.
Έκλεισε το λάπτοπ και κουρνιάσε στην αγκαλιά του Ίγκορ:
— Επτά χρόνια, Ίγκορ. Επτά χρόνια δουλειάς. Τώρα όλα αλλάζουν.
Ο Ίγκορ την έσφιξε πιο δυνατά:
— Πάντα πίστευα σε σένα. Το ξέρεις.
Η βροχή χτυπούσε στο περβάζι. Η μητέρα αναρίγησε — όχι από φόβο, αλλά από ενθουσιασμό. Τη Δευτέρα ξεκινάει μια νέα ζωή.
Και η Τζούλια δεν ξέρει ακόμη πως η νέα της διευθύντρια θα είναι αυτή η «νοικοκυρά» που κορόιδευε επί επτά ολόκληρα χρόνια.
