Η σύζυγός μου ξεφορτώθηκε τις γάτες μας χωρίς την άδειά μου. Τις έψαχνα για εβδομάδες, μέχρι που έμαθα τυχαία πού βρίσκονταν τα κατοικίδιά μου
Όταν γύρισα στο σπίτι, ένιωσα αμέσως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Στο διαμέρισμα επικρατούσε μια αφύσικη σιγή. Περπάτησα μέσα στο σαλόνι και κατάλαβα: οι γάτες μου είχαν εξαφανιστεί.
– Πού είναι οι γάτες; – ρώτησα τη σύζυγό μου, χωρίς καν να βγάλω τα παπούτσια μου.
Καθόταν ήρεμη στο τραπέζι, κοιτώντας το κινητό της. Χωρίς να με κοιτάξει, είπε απλά:
– Τις έδωσα. Δεν άντεχα άλλο τις τρίχες παντού. Ξέχνα τες.
Έμεινα άφωνος. Οι τρεις αυτές χνουδωτές ψυχές ήταν στη ζωή μου πολύ πριν παντρευτούμε. Ήταν οικογένειά μου, κομμάτι μου. Και τώρα… απλώς δεν υπήρχαν πια;
– Τι εννοείς τις “έδωσες”; Πού; Σε ποιον; – η φωνή μου έτρεμε από οργή.
– Είναι σε καλά χέρια – απάντησε ψυχρά. – Μην ασχολείσαι άλλο μαζί τους.
Μην ασχοληθώ; Πώς να ξεχάσω; Μέσα μου όλα αναποδογύρισαν. Αυτό δεν ήταν απλώς μια πράξη – ήταν προδοσία.
Άρχισα να ψάχνω παντού. Επισκέφτηκα όλα τα καταφύγια της περιοχής, τύπωσα αφίσες, ανάρτησα αγγελίες. Τις έψαχνα για εβδομάδες, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Εκείνη αρνιόταν να μου πει πού τις είχε πάει και κάθε φορά που το έφερνα στη συζήτηση, έδειχνε ενοχλημένη, λες και εγώ ήμουν το πρόβλημα.
Μέχρι που μου έγραψε ένας γνωστός που δουλεύει σε καταφύγιο:
«Νομίζω ότι είδα τις γάτες σου. Μια γυναίκα έφερε τρεις που τους μοιάζουν πολύ πριν λίγες μέρες.»
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά. Πήρα αμέσως τηλέφωνο.
– Τις έχετε ακόμα;
– Συγγνώμη, αλλά έχουν ήδη υιοθετηθεί. Και οι τρεις βρήκαν νέο σπίτι.
Ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.
– Υπάρχει τρόπος να μάθω ποιοι τις πήραν;
– Δυστυχώς δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε τέτοιες πληροφορίες, αλλά σας διαβεβαιώνω πως είναι καλά.
Γύρισα σπίτι συντετριμμένος. Η σύζυγός μου με υποδέχθηκε με ένα ελαφρύ χαμόγελο.
– Λοιπόν; Ηρέμησες τώρα; – με ρώτησε με ύφος ανωτερότητας.
Την κοίταξα και κατάλαβα: δεν μπορώ να ζήσω άλλο με κάποιον που μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Το ίδιο βράδυ μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα. Μια εβδομάδα αργότερα υπέβαλα αίτηση διαζυγίου.
Πέρασαν μερικοί μήνες. Ένα βράδυ, τυχαία, περιηγούμουν στην ιστοσελίδα ενός καταφυγίου και έπεσα πάνω στην ενότητα «Ιστορίες επιτυχημένων υιοθεσιών». Και τότε… πάγωσα.
Οι γάτες μου.
Τρεις διαφορετικές οικογένειες, τρεις ευτυχισμένες γατίσιες φατσούλες, τρία νέα σπίτια. Ήταν ζωντανές, υγιείς, αγαπημένες. Κοίταζα τις φωτογραφίες για ώρα και μετά, για πρώτη φορά μετά από καιρό, ένιωσα πως μπορούσα να ανασάνω.
Ήταν καλά. Και νομίζω πως κι εγώ αρχίζω να είμαι.
