Ρώτησα: «Πού είναι ο πατέρας σου, Βάνια;» Ψιθύρισε:
«Πέθανε στο μέτωπο.» — «Και η μητέρα σου;» — «Η μητέρα μου σκοτώθηκε από βόμβα στο τρένο, όταν ταξιδεύαμε.» — «Από πού ερχόσασταν;» — «Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι…» — «Δεν έχεις εδώ κάποιον συγγενή;» — «Κανέναν.» — «Πού κοιμάσαι το βράδυ;» — «Όπου βρεθεί.»
Τότε μέσα μου κύλησε ένα καυτό δάκρυ, και αμέσως αποφάσισα: «Δεν θα αφήσω να χαθούμε χωριστά! Θα τον πάρω σαν γιο μου.» Και ξαφνικά ένιωσα μια ανάταση στην καρδιά, σαν να άστραψε φως μέσα μου. Κούνησα το κεφάλι μου προς το μέρος του και ρώτησα σιγανά: «Βανιούσκα, ξέρεις ποιος είμαι;» Αυτός αναστέναξε και είπε: «Ποιος;» Και εγώ με την ίδια ήρεμη φωνή του απάντησα: «Είμαι ο πατέρας σου.»
Θεέ μου, τι έγινε εκείνη τη στιγμή! Έπεσε στον λαιμό μου, με φίλησε στα μάγουλα, στα χείλη, στο μέτωπο, και φώναζε γλυκά και καθαρά, σαν πουλί: «Αγαπημένε μου μπαμπά! Ήξερα! Ήξερα ότι θα με βρεις! Σίγουρα θα με βρεις! Περίμενα τόσο πολύ να με βρεις!»
Στεκόταν κοντά μου και έτρεμε, σαν χόρτο στον αέρα. Και εγώ με δάκρυα στα μάτια και τα χέρια να τρέμουν… Θαύμα είναι πως δεν έχασα τον έλεγχο, αλλά τελικά κατέληξα στην άκρη του δρόμου, έσβησα τη μηχανή. Μέχρι να φύγει η θολούρα από τα μάτια μου, φοβόμουν να οδηγήσω, μήπως χτυπήσω κάποιον. Έμεινα εκεί πέντε λεπτά, κι ο μικρός μου αγκαλιάστηκε δυνατά σε μένα, σιωπηλός και ανατριχιασμένος. Τον αγκάλιασα με το δεξί χέρι, τον κράτησα απαλά κοντά μου, και με το αριστερό γύρισα το αυτοκίνητο και πήγαμε πίσω στο σπίτι μου. Τότε δεν με ένοιαζε καν το ανελκυστήρα.
Άφησα το αυτοκίνητο κοντά στην πόρτα, σήκωσα τον καινούργιο γιο μου στα χέρια και μπήκα στο σπίτι. Εκείνος τύλιξε τα χεράκια του γύρω από το λαιμό μου και δεν ξεκόλλησε μέχρι μέσα στο σπίτι. Έντυσε το μάγουλό του στην απεριποίητη μου μάγουλο, σαν να κολλούσε. Έτσι τον πήγα μέσα. Ο ιδιοκτήτης και η ιδιοκτήτρια ήταν στο σπίτι ακριβώς εκείνη την ώρα. Μπήκα μέσα, τους κοίταξα και είπα ζωηρά: «Βρήκα τον Βάνι μου! Δέχεστε εμάς, καλοί άνθρωποι!» Και οι δύο, που δεν είχαν παιδιά, κατάλαβαν αμέσως τι συμβαίνει, άρχισαν να τρέχουν και να ετοιμάζονται. Εγώ όμως δεν μπορούσα να αφήσω τον γιο μου. Αλλά τελικά τον έπεισα. Του έπλυνα τα χέρια με σαπούνι και τον έβαλα στο τραπέζι. Η νοικοκυρά γέμισε το πιάτο του με σούπα, και μόλις είδε πόσο πεινασμένος ήταν, άρχισε να κλαίει. Στάθηκε κοντά στο φούρνο και έκλαιγε μέσα στην ποδιά της. Ο Βάνι το είδε, πλησίασε, τράβηξε την ποδιά της και είπε: «Θεία, γιατί κλαίτε; Ο μπαμπάς με βρήκε έξω από το τσαγάδικο, όλοι πρέπει να χαίρονται και εσείς κλαίτε.» Εκείνη άρχισε να κλαίει ακόμα πιο πολύ, σχεδόν λυώθηκε!
Μετά το φαγητό τον πήγα στον κουρέα, τον κούρεψαν, κι εγώ στο σπίτι τον έπλυνα σε μια λεκάνη, τον τύλιξα σε καθαρό σεντόνι. Με αγκάλιασε και έτσι αποκοιμήθηκε στα χέρια μου.
Τον έβαλα προσεκτικά στο κρεβάτι, πήγα στον ανελκυστήρα, άδειασα το ψωμί, πήγα το αυτοκίνητο στη θέση στάθμευσης — και έτρεξα στα μαγαζιά. Του αγόρασα μάλλινo παντελόνι, πουκάμισο, σανδάλια και ένα καπέλο από σφουγγάρι. Φυσικά, τίποτα δεν ταίριαζε στο μέγεθος και η ποιότητα ήταν μέτρια. Η νοικοκυρά με μάλωσε: «Τρελάθηκες; Παντελόνι μάλλινο σε τέτοια ζέστη;» Αμέσως έβγαλε τη ραπτομηχανή στο τραπέζι, ψάχτηκε στο σεντούκι, και μέσα σε μία ώρα ο μικρός Βάνι είχε ήδη σατέν εσώρουχα και ένα άσπρο πουκάμισο με κοντά μανίκια. Κοιμήθηκα μαζί του και για πρώτη φορά μετά από καιρό κοιμήθηκα ήρεμα. Αλλά ξύπνησα τέσσερις φορές τη νύχτα. Ξύπναγα και εκείνος κουρνιαζόταν κάτω από τη μασχάλη μου, σαν σπουργίτι κάτω από τη στέγη, αναστέναζε ήσυχα, και ένιωθα τέτοια χαρά που δεν περιγράφεται με λόγια! Προσπαθούσα να μην κουνηθώ για να μην τον ξυπνήσω, αλλά τελικά σηκωνόμουν αργά, άναβα ένα σπίρτο και τον κοίταζα…
Πριν ξημερώσει ξύπνησα και δεν κατάλαβα γιατί ένιωσα τόσο στενάχωρα; Ο μικρός μου είχε βγει από το σεντόνι, είχε ξαπλώσει πλάγια πάνω μου, απλώνοντας το πόδι του μου πάταγε το λαιμό. Ήταν ανήσυχο να κοιμηθώ μαζί του, αλλά το συνηθίζω, χωρίς αυτόν είναι βαρετά. Τη νύχτα τον χαϊδεύεις καθώς κοιμάται, μυρίζεις τα μαλλιά του, και η καρδιά σου μαλακώνει, γιατί είχε γίνει τόσο σκληρή από τη λύπη…
