Το σώμα του Ιλιούσκα ήταν καλυμμένο με ουλές. Δεν ήταν απλώς ότι το κακομεταχειρίστηκαν — οι άνθρωποι του προκάλεσαν σκόπιμα σοβαρά τραύματα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί πλέον να κινείται στα τέσσερα.
Τα δάχτυλα και οι αρθρώσεις των μπροστινών του ποδιών έχουν μετατοπιστεί. Είναι φανερό ότι υπέστη βασανιστήρια με πρόθεση, χρησιμοποιώντας πρόχειρα μέσα.
Ο Ιλιούσκα δεν μπορούσε να πατήσει στα μπροστινά του πόδια, οπότε έμαθε να περπατά στα πίσω. Χάρη στο μικρό του μέγεθος και βάρος, τα κατάφερε πολύ καλά. Είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν σκύλο να μάθει κάτι τέτοιο, όμως ο Ιλιούσκα ήθελε πολύ να ζήσει και άντεξε τον πόνο γι’ αυτό. Αυτό που κατάφερε αυτό το σκυλάκι είναι ισοδύναμο με το να αρχίσει ένας άνθρωπος να χρησιμοποιεί τα χέρια του αντί για τα πόδια…
Η αντιμετώπιση των αδέσποτων ζώων στην Αμπχαζία είναι φρικτή. Δεν καταλαβαίνω τους λόγους για αυτή τη σκληρότητα. Ένα μικρό, ακίνδυνο σκυλάκι δεν θα μπορούσε να βλάψει κανέναν άνθρωπο, όμως εκείνος αποφάσισε να προκαλέσει πόνο στο ζώο. Πώς μπορεί κανείς να κοιμάται ήσυχος αφού κάνει κάτι τέτοιο; Και πώς μετά από αυτό μπορεί να θεωρείται άνθρωπος;
Οι πληγές έκλεισαν, τα κατάγματα επουλώθηκαν, αλλά δεν κόλλησαν σωστά. Αν καταβάλει προσπάθεια, το σκυλάκι μπορεί να περπατήσει όπως τα άλλα σκυλιά, στα τέσσερα πόδια, έστω και αργά. Αλλά το θέμα είναι ότι έχει συνηθίσει να κινείται στα δύο πίσω πόδια και δεν θέλει να εγκαταλείψει αυτή τη συνήθεια.
Η κίνηση στα πίσω πόδια προκαλεί μεγάλη πίεση στη σπονδυλική στήλη του ζώου. Συμβουλευτήκαμε δύο ειδικούς, οι οποίοι συμφώνησαν ότι είναι πολύ αργά για χειρουργική επέμβαση και ότι αυτό δεν θα αλλάξει την κατάσταση.
Ο Ιλιούσκα δεν αισθάνεται πόνο, χρειάζεται αποκατάσταση και σταδιακή εκπαίδευση για να περπατά χρησιμοποιώντας και τα τέσσερα πόδια. Η θεραπεία είναι απαραίτητη, αλλά συντηρητική, για να αντιμετωπιστούν και άλλα προβλήματα υγείας.
Πρέπει να βρούμε ένα σπίτι για το σκυλάκι. Δυστυχώς, μέχρι τώρα επικοινωνούν μαζί μας άνθρωποι που δεν θέλουν να ασχοληθούν με την υγεία του μικρού, θέλουν απλώς το σκυλί να ζει σε σπίτι και να χαρίζει χαρά στους ενοίκους και τους επισκέπτες. Πολλοί ούτε καν θεωρούν απαραίτητο να ρωτήσουν γιατί ο Ιλιούσκα περπατά τόσο παράξενα, και αρνούνται αμέσως να τον πάρουν, μόλις ακούσουν ότι χρειάζεται θεραπεία.
