Մեկ տարի առաջ ճիշտ այս օրն էր, երբ որդուս՝ Ալբերտ Հովհաննիսյանին ճանապարհեցինք Հայոց բшնшկ

Մեկ տարի առաջ ճիշտ այս օրն էր, երբ ծնողին հատուկ անհանգստությամբ, բայց միևնույն ժամանակ մեծ ու

անթաքույց հպարտությամբ որդուս՝ Ալբերտ Հովհաննիսյանին ճանապարհեցինք Հայոց բшնшկ: Զո րшկոչվելու օրն այնքա՜ն ուրախ էր Ալբերտը, որ Հայրենիքին պիտի ծառայի:


Հայ-ռուսական (սլավոնական) համալսարանում ուսումն ընդհատեց, որ զինվոր դառնա, Հայրենիքի առաջ պարտքը կատարի, Հայրենիքի սահմաններն ամուր պահի:


Ալբերտս բանակ գնաց բոլորիս օրհնանքներով, բարեմաղթանքներով, հույսով, հավատով, լավատեսությամբ, բայց ավաղ… կյանքն ու ճակատագիրն այլ բան էին կանխորոշել նրա ու նրա պես շատ Հայ զի նվորների համար:
Փառք ու խոնարհում իմ հավերժ զինվոր տղա՝ Ալբերտս…

Արտակ Հովհաննիսյան

Рейтинг
( Пока оценок нет )
Понравилась статья? Поделиться с друзьями: