Για την επέτειο του γάμου μας, ο σύζυγός μου μού χάρισε έναν φάκελο με τα αποτελέσματα του τεστ DNA των παιδιών μας.

Για την επέτειο του γάμου μας, ο σύζυγός μου μού χάρισε έναν φάκελο με τα αποτελέσματα του τεστ DNA των παιδιών μας.

– Ξέρω ότι το θεωρείς δώρο, αλλά πώς μπόρεσες; – η Ελένα κρατούσε τον λευκό φάκελο με δύο δάχτυλα, λες και μπορούσε να την κάψει. – Στην επέτειο του γάμου μας, Νικολάι! Στη δέκατη πέμπτη επέτειο!

Ο Νικολάι στεκόταν στο παράθυρο, κοιτάζοντας την αυλή που λουζόταν από τον ήλιο του Ιουλίου. Οι φαρδιές του πλάτες σφίχτηκαν.

– Πρέπει να με καταλάβεις, Λένα. Είχα το δικαίωμα να ξέρω.

Γύρω τους υπήρχαν τα ίχνη του γιορτινού δείπνου – αφημένο μισό ποτήρι σαμπάνιας, κομμάτια από την τούρτα με τα δεκαπέντε κεράκια, ένα μπουκέτο λίλιουμ σε ψηλό βάζο. Το εξοχικό τους σπίτι, που είχαν αγοράσει πριν από πέντε χρόνια, ξαφνικά φαινόταν ξένο και παγωμένο, παρά τη ζέστη έξω.

– Να ξέρεις τι; Ότι ο Αντρέι δεν είναι γιος σου; – η Ελένα πέταξε τον φάκελο στο τραπέζι. – Αυτό είναι κάποιο τερατώδες λάθος. Δεν σε απάτησα ποτέ, ακούς; Ποτέ!

Ο Νικολάι γύρισε προς το μέρος της∙ στα μάτια του πάλευαν ο θυμός και ο πόνος.
– Τότε εξήγησέ μου αυτά τα αποτελέσματα. Εξήγησέ μου γιατί γράφουν ότι η πιθανότητα να είμαι ο πατέρας είναι μικρότερη από ένα τοις εκατό!

Η εξώπορτα χτύπησε. Στο άνοιγμα φάνηκε η Βέρα, η δεκατετράχρονη κόρη τους. Ψηλή, όπως ο πατέρας της, με τα ίδια βαθιά γκρίζα μάτια.

– Τι συμβαίνει εδώ; – γύρισε το βλέμμα από τον πατέρα στη μητέρα της. – Τσακώνεστε; Στην επέτειο;

Η Ελένα άρπαξε γρήγορα τον φάκελο από το τραπέζι.
– Τίποτα, Βέρα. Απλώς συζητάμε… κάποια εργασιακά θέματα.

– Σαββατοκύριακο; – η Βέρα μισόκλεισε τα μάτια, δείχνοντας τη διορατικότητα που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα της. – Καλά, δεν θέλετε να πείτε, μην πείτε. Θα πάω στην Κάτια, είχαμε κανονίσει σινεμά.

Όταν η κόρη έφυγε, η Ελένα κάθισε βαριά σε μια καρέκλα.
– Πού είναι ο Αντρέι;

– Στους Πάβλοφ. Τον πήραν από το ποδόσφαιρο, θα μείνει εκεί το βράδυ, – ο Νικολάι πήρε το μπουκάλι και ξαναγέμισε το ποτήρι του με σαμπάνια. – Αστείο, έτσι; Γιορτάζουμε δεκαπέντε χρόνια γάμου, κι εγώ μόλις έμαθα ότι δέκα χρόνια μεγάλωνα ξένο παιδί.

– Δεν είναι ξένος! – η Ελένα τινάχτηκε όρθια. – Πώς μπορείς να το λες αυτό; Είσαι ο πατέρας του, τον κράτησες νεογέννητο στα χέρια σου, του έμαθες ποδήλατο, εσύ…

– Νόμιζα ότι ήταν δικός μου! – ο Νικολάι ακούμπησε με δύναμη το ποτήρι, και η σαμπάνια χύθηκε στο τραπεζομάντηλο. – Τώρα δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Ποιος είναι, Λένα; Τίνος είναι;

– Δικός μου και δικός σου. Ο γιος μας. Έγινε κάποιο λάθος με το τεστ.
– Τρεις φορές το έλεγξα, Λένα. Τρεις! Δεν ήθελα να πιστέψω το πρώτο αποτέλεσμα.

Η Ελένα ένιωσε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια της.
– Πότε άρχισες να αμφιβάλλεις; Γιατί έκανες καν αυτό το τεστ;

Ο Νικολάι σώπασε, έπειτα αναστέναξε βαριά.
– Ο Βίκτορ.

– Ο Βίκτορ; Ο πρώην συνάδελφός σου; Τι σχέση έχει αυτός;
– Δυο εβδομάδες πριν, τον πέτυχα τυχαία σε ένα κατάστημα οικοδομικών ειδών. Μιλήσαμε. Ρώτησε για σένα, για τα παιδιά. Και μετά… μετά είπε κάτι που με έβαλε σε σκέψεις.

Η Ελένα ένιωσε τα χέρια της να παγώνουν.
– Τι ακριβώς;

– Υπαινίχθηκε ότι είχατε σχέση. Ότι εσύ… ότι εσείς… – ο Νικολάι δεν μπόρεσε να τελειώσει τη φράση.
– Τι λες;! – η Ελένα πετάχτηκε όρθια. – Εγώ και ο Βίκτορ; Μα τρελάθηκες; Δεν τον άντεχα ποτέ! Πάντα προσπαθούσε να σου βάλει τρικλοποδιές στη δουλειά, εσύ ο ίδιος το έλεγες!

– Το ξέρω, – ο Νικολάι πέρασε το χέρι του στα μαλλιά. – Αλλά μετά άρχισα να θυμάμαι… Ο Αντρέι δεν μοιάζει καθόλου σε μένα. Ούτε σε κανέναν από την οικογένειά μου. Και η ηλικία του ταιριάζει με την περίοδο που δούλευα στο έργο στο Καζάν και έλειπα συχνά για εβδομάδες…

– Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν με εμπιστεύεσαι, – η Ελένα κάθισε ξανά. – Δεκαπέντε χρόνια γάμου, κι εσύ πιστεύεις τον Βίκτορ κι όχι εμένα.

– Ήθελα να σε πιστέψω! Γι’ αυτό έκανα το τεστ – για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι ο Βίκτορ ψεύδεται. Μα τα αποτελέσματα… – ο Νικολάι έγνεψε προς τον φάκελο. – Τα αποτελέσματα λένε το αντίθετο.

Η σιωπή έπεσε βαριά στο δωμάτιο.

– Και τώρα; – ρώτησε τελικά η Ελένα.
– Δεν ξέρω, – ο Νικολάι πήρε την τσάντα του. – Χρειάζομαι χρόνο να σκεφτώ. Θα μείνω λίγες μέρες στον Ίγκορ.

Η Ελένα θέλησε να μιλήσει, αλλά οι λέξεις κόλλησαν στον λαιμό της. Σιωπηλή, τον κοίταζε να φεύγει από το σπίτι που είχαν χτίσει μαζί. Όταν η πόρτα έκλεισε, έσκυψε το κεφάλι στα χέρια της και ξέσπασε σε κλάματα.

– Δεν καταλαβαίνω, – ο Ίγκορ, ο μικρότερος αδερφός του Νικολάι, του έτεινε μια κούπα καφέ. – Γιατί έκανες αυτό το τεστ εξαρχής;

Καθόντουσαν στην κουζίνα του Ίγκορ – μικρή, αλλά ζεστή. Ο Νικολάι δεν είχε κοιμηθεί όλη τη νύχτα, κι αυτό φαινόταν από τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του.

– Δεν είδες πώς με κοίταζε ο Βίκτορ όταν το έλεγε; Με τόση… βεβαιότητα. Και μετά, ξέρεις κι εσύ ότι ο Αντρέι δεν μοιάζει σε μένα.

– Μοιάζει στην Ελένα, – σήκωσε τους ώμους ο Ίγκορ. – Και λοιπόν; Ο δικός μου ο Ντίμκα περισσότερο στη Γιούλια μοιάζει παρά σε μένα.

– Μα τα αποτελέσματα του τεστ…
– Κι είσαι σίγουρος ότι είναι σωστά; Ποιος έκανε την ανάλυση;

Ο Νικολάι έβγαλε από την τσέπη του μια τσαλακωμένη κάρτα.
– «GenLab». Ιδιωτικό εργαστήριο, αλλά με καλές κριτικές. Το έψαξα.

Ο Ίγκορ πήρε την κάρτα και την περιεργάστηκε.
– Και τι θα κάνεις τώρα;
– Δεν ξέρω, – ο Νικολάι έτριψε το πρόσωπό του με τις παλάμες. – Νιώθω πως ο κόσμος μου κατέρρευσε.

– Μίλησες με την Ελένα; Τι λέει εκείνη;
– Ότι δεν με απάτησε ποτέ. Ότι είναι λάθος.
– Και την πιστεύεις;

Ο Νικολάι σήκωσε το βλέμμα στον αδερφό του.
– Δεκαπέντε χρόνια την πίστευα. Και τώρα… δεν ξέρω.

Η Ελένα καθόταν στο γραφείο του διευθυντή του εργαστηρίου «MedTest». Είχε κοιμηθεί ελάχιστα, αλλά έδειχνε συγκεντρωμένη και αποφασισμένη.

– Χρειάζομαι τα αποτελέσματα το συντομότερο δυνατόν, – είπε, δίνοντας τις φιαλίδες με τα δείγματα. – Είμαι διατεθειμένη να πληρώσω επιπλέον για επείγουσα διαδικασία…

Η διευθύντρια, μια γεμάτη γυναίκα με γυαλιά, έγνεψε καταφατικά.

– Μπορούμε να το κάνουμε σε τρεις μέρες. Αλλά πρέπει να σας προειδοποιήσω, το τεστ DNA πατρότητας είναι μια σοβαρή διαδικασία. Αν αμφιβάλλετε για τα αποτελέσματα άλλου εργαστηρίου…

– Είμαι περισσότερο από βέβαιη ότι εκεί έγινε λάθος, – είπε αποφασιστικά η Ελένα. – Ο άντρας μου είναι ο πατέρας του γιου μου. Θέλω να το αποδείξω.

Βγαίνοντας από το εργαστήριο, η Ελένα τηλεφώνησε στη φίλη της, τη Μαρίνα.

– Χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Δούλευες στη δημοτική κλινική πριν από δέκα χρόνια, σωστά; Θυμάσαι τη νοσοκόμα την Ιρίνα από το μαιευτήριο;

Η Βέρα βρήκε τη μητέρα της μπροστά στον υπολογιστή. Η Ελένα έψαχνε βιαστικά κάτι στο ίντερνετ και κρατούσε σημειώσεις σε ένα τετράδιο.

– Μαμά, τι συμβαίνει; Πού είναι ο μπαμπάς; Δεν απαντάει στα μηνύματά μου.

Η Ελένα τινάχτηκε και έκλεισε το λάπτοπ.

– Ο μπαμπάς πήγε στον θείο Ίγκορ. Εμείς… έχουμε κάποιες μικρές διαφωνίες.

– Τι είδους διαφωνίες; – η Βέρα σταύρωσε τα χέρια στο στήθος. – Για ποιο λόγο μαλώσατε;

Η Ελένα αναστέναξε. Η Βέρα ήταν πολύ έξυπνη για να ξεγελαστεί με απλές δικαιολογίες.

– Ο πατέρας σου… αμφιβάλλει ότι είναι ο βιολογικός πατέρας του Αντρέι.

Η Βέρα πάγωσε, με τα μάτια ορθάνοιχτα.

– Τι; Μα πώς… γιατί;

– Έκανε τεστ DNA. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι γενετικά δεν είναι ο πατέρας του Αντρέι. Αλλά αυτό είναι λάθος, Βέρα. Είμαι σίγουρη ότι είναι λάθος.

– Εσύ… εσύ απάτησες τον μπαμπά; – η φωνή της Βέρας έτρεμε.

– Όχι! Ποτέ! – η Ελένα άρπαξε τα χέρια της κόρης της. – Σου ορκίζομαι, δεν πρόδωσα ποτέ τον πατέρα σου. Τον αγαπώ. Πάντα τον αγαπούσα.

Η Βέρα τράβηξε τα χέρια της.

– Τότε από πού προέκυψε ο Αντρέι; – η φωνή της είχε τόνο πρόκλησης. – Το DNA δεν λέει ψέματα, μαμά.

– Τα τεστ μπορεί να κάνουν λάθη. Τα εργαστήρια μπορεί να σφάλλουν. Οι άνθρωποι μπορεί να χειραγωγούν αποτελέσματα.

– Τι εννοείς;

Η Ελένα άνοιξε το τετράδιο.

– Νομίζω ότι τα αποτελέσματα παραποιήθηκαν. Ή έγινε μπέρδεμα στο μαιευτήριο. Ή…

– Τώρα εφευρίσκεις τρελές θεωρίες αντί να παραδεχτείς την αλήθεια! – φώναξε η Βέρα. – Μας κορόιδευες όλους! Ο καημένος ο μπαμπάς! Ο καημένος ο Αντρέι!

– Βέρα, σε παρακαλώ, – η Ελένα άπλωσε το χέρι της προς την κόρη, αλλά εκείνη τραβήχτηκε.

– Μην με αγγίζεις! Εγώ… δεν θέλω να σου μιλάω!

Η Βέρα έτρεξε έξω από το δωμάτιο, χτυπώντας δυνατά την πόρτα. Η Ελένα κάθισε σε μια καρέκλα, νιώθοντας τα δάκρυα να κυλούν ξανά. Όλος της ο κόσμος κατέρρεε μπροστά στα μάτια της.

Η Μαρίνα έφερε την Ελένα σε ένα μικρό καφέ στα περίχωρα της πόλης.

– Θα είναι εδώ σε πέντε λεπτά, – είπε κοιτάζοντας το τηλέφωνό της. – Της είπα ότι θέλω να συναντηθώ με μια παλιά συνάδελφο. Δεν ανέφερα εσένα.

– Ευχαριστώ, – η Ελένα έπαιζε νευρικά με μια χαρτοπετσέτα. – Είσαι σίγουρη ότι είναι η ίδια η Ιρίνα;

– Απόλυτα. Η Ιρίνα Σαβέλιεβα. Δούλευε στο μαιευτήριο όταν γέννησες τον Αντρέι. Μετά παραιτήθηκε γρήγορα κι έφυγε από την πόλη. Γύρισε μόνο πριν από λίγα χρόνια.

Η πόρτα του καφέ άνοιξε και μπήκε μια γυναίκα γύρω στα σαράντα, με κοντό κούρεμα και επιφυλακτικό βλέμμα. Μόλις είδε την Ελένα, πάγωσε.

– Τι σημαίνει αυτό, Μαρίνα; Γιατί με κορόιδεψες;

– Σε παρακαλώ, Ιρίνα, – η Ελένα σηκώθηκε. – Θέλω απλώς να σου κάνω μερικές ερωτήσεις.

– Δεν έχω τίποτα να σου πω, – η Ιρίνα γύρισε προς την έξοδο.

– Ξέρω ότι είχες σχέση με τον Νικολάι πριν από μένα! – ξέσπασε η Ελένα. – Και ξέρω ότι δούλευες στο μαιευτήριο όταν γεννήθηκε ο γιος μου.

Η Ιρίνα γύρισε αργά.

– Και λοιπόν;

– Μήπως έγινε… μπέρδεμα με τα μωρά; Ή… – η Ελένα δεν μπορούσε να προφέρει τη λέξη «αντικατάσταση».

Η Ιρίνα χαμογέλασε πικρά.

– Νομίζεις ότι αντάλλαξα το παιδί σου από εκδίκηση; Σοβαρά τώρα;

– Δεν ξέρω τι να πιστέψω! – φώναξε η Ελένα. – Το τεστ DNA δείχνει ότι ο άντρας μου δεν είναι ο πατέρας του γιου μου. Δεν τον πρόδωσα ποτέ. Πώς να το εξηγήσω;

Η Ιρίνα πλησίασε το τραπέζι και κάθισε.

– Άκου, δεν θα προσποιηθώ ότι χάρηκα όταν ο Νικολάι με άφησε για σένα. Ναι, ήμουν πληγωμένη. Ναι, δούλευα στο μαιευτήριο όταν γέννησες. Αλλά δεν είμαι τρελή να αλλάξω μωρά!

– Τότε τι συνέβη; – η Ελένα απελπισμένη άνοιξε τα χέρια.

Η Ιρίνα την κοίταξε προσεκτικά.

– Και τι έδειξε το τεστ; Ότι ο Νικολάι δεν είναι ο πατέρας; Ή ότι το παιδί δεν είναι δικό σου;

– Μόνο ότι ο Νικολάι δεν είναι ο πατέρας.

– Και πού έγινε αυτό το τεστ;

– Στο «GenLab».

Η Ιρίνα σκέφτηκε.

– Ξέρεις, είναι παράξενο, αλλά η ανιψιά μου δουλεύει στο «GenLab». Η Αλίσα Σαβέλιεβα. Ασχολείται με την επεξεργασία αποτελεσμάτων.

Η Ελένα και η Μαρίνα αντάλλαξαν βλέμματα.

– Και θα μπορούσε εκείνη… να αλλάξει τα αποτελέσματα; – ρώτησε προσεκτικά η Μαρίνα.

– Δεν είπα κάτι τέτοιο, – απάντησε βιαστικά η Ιρίνα. – Αλλά η Αλίσα… είναι πολύ δεμένη μαζί μου. Και ξέρει την ιστορία με τον Νικολάι.

Η Ταμάρα Πετρόβνα, η γιαγιά του Νικολάι, τον περίμενε στο μικρό της διαμέρισμα. Παρά τα ογδόντα της χρόνια, διατηρούσε διαύγεια πνεύματος και σθένος χαρακτήρα.

– Κάθισε, εγγονέ, – του έδειξε την καρέκλα. – Ο Ίγκορ μού τα είπε όλα. Τι ανοησίες είναι αυτές που κάνεις;

Ο Νικολάι κάθισε.

– Γιαγιά, δεν είναι ανοησίες. Έχω τα αποτελέσματα του τεστ…

– Τεστ! – αγανάκτησε η γριά. – Και στον καθρέφτη τον εαυτό σου τον κοίταξες πρόσφατα; Τον παππού σου;

Σηκώθηκε και πήγε στο παλιό κομό, βγάζοντας έναν φθαρμένο φωτογραφικό άλμπουμ.

– Ορίστε, δες.

Άνοιξε το άλμπουμ σε μια κιτρινισμένη φωτογραφία. Από αυτήν τον κοιτούσε ένα αγόρι περίπου δέκα χρονών, απίστευτα όμοιο με τον Αντρέι.

– Αυτός… ποιος είναι; – ρώτησε ο Νικολάι.

– Ο παππούς σου, ο Βλαντίμιρ. Ο σύζυγός μου, ο θεός σχωρέσ’ τον. Η φωτογραφία είναι του 1953.

Ο Νικολάι πήρε τη φωτογραφία με τρεμάμενα χέρια.

– Μα… αυτός είναι ο Αντρέι! Πώς γίνεται;

– Στο σόι μας, Κολένια, τα γονίδια παίζουν παράξενες φάρσες. Μεταδίδονται ανά γενιά. Εσύ, ας πούμε, μοιάζεις στον πατέρα σου, ενώ ο Ίγκορ σε μένα. Κι ο Αντριούσα είναι φτυστός ο Βόλοντια.

– Μα το τεστ…

– Τεστ, τεστ! – η γιαγιά έκανε μια κίνηση με το χέρι. – Ξέρεις ότι ο παππούς σου είχε σπάνια ομάδα αίματος; Κι εσύ την ίδια. Κι ο Αντριούσα επίσης.

– Αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα, γιαγιά.

– Κι ότι είσαι έτοιμος να διαλύσεις την οικογένεια για χάρη ενός χαρτιού, τι αποδεικνύει; Τη βλακεία σου, αυτό αποδεικνύει!

Η Ελένα καθόταν στο γραφείο της διευθύντριας της «MedTest» και κοιτούσε τα αποτελέσματα του δεύτερου τεστ. Επιβεβαίωναν τα ευρήματα του πρώτου – ο Νικολάι δεν ήταν ο βιολογικός πατέρας του Αντρέι.

– Είναι δυνατόν δύο διαφορετικά τεστ να κάνουν λάθος; – ρώτησε με τρεμάμενη φωνή.

Η διευθύντρια έγνεψε αρνητικά.

– Η πιθανότητα είναι πολύ μικρή. Αλλά… υπάρχουν ορισμένες γενετικές ανωμαλίες που μπορούν να επηρεάσουν τα αποτελέσματα. Πολύ σπάνιες.

– Ποιες ακριβώς;

– Για παράδειγμα, χιμαιρισμός. Όταν ένα άτομο έχει κύτταρα με διαφορετικό γενετικό υλικό. Ή ορισμένες μεταλλάξεις που επηρεάζουν τους τυπικούς δείκτες που χρησιμοποιούνται στα τεστ.

Η Ελένα θυμήθηκε τα λόγια της Ταμάρα Πετρόβνα για τη σπάνια ομάδα αίματος.

– Και πού μπορούμε να κάνουμε πιο εις βάθος ανάλυση; Που να λαμβάνει υπόψη αυτές τις ανωμαλίες;

– Στο κρατικό γενετικό εργαστήριο. Αλλά είναι ακριβό και χρονοβόρο.

– Δεν με νοιάζει. Θέλω να μάθω την αλήθεια.

Ο Βίκτορ δεν περίμενε να δει τον Νικολάι στο κατώφλι του διαμερίσματός του.

– Κόλια; Τι…

Δεν πρόλαβε να τελειώσει. Ο Νικολάι τον άρπαξε από τον γιακά και τον κόλλησε στον τοίχο.

– Τι διάολο μου είπες για την Ελένα; Γιατί είπες ψέματα;

– Εγώ… δεν είπα ψέματα, – ο Βίκτορ προσπάθησε να απελευθερωθεί. – Άσε με!

Ο Νικολάι άφησε τα χέρια του και ο Βίκτορ γλίστρησε κατά μήκος του τοίχου.

– Η ανιψιά σου δουλεύει στη «GenLab», σωστά; – ρώτησε ο Νικολάι. – Η Αλίσα Σαβέλιεβα.

Ο Βίκτορ χλώμιασε.

– Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς.

– Καταλαβαίνεις πολύ καλά. Ήξερες ότι θα έκανα τεστ μετά τα υπονοούμενά σου. Κι ήξερες πού θα το έκανα – εσύ ο ίδιος μου πρότεινες το εργαστήριο. «Αξιόπιστο μέρος», έτσι δεν είπες;

– Νικολάι, λες ανοησίες. Δεν ξέρω καμία Αλίσα…

– Σταμάτα τα ψέματα! – ο Νικολάι έβγαλε το τηλέφωνο και του έδειξε μια φωτογραφία. – Εσύ κι η Αλίσα στο εταιρικό πάρτι της «GenLab». Φωτογραφία από τον ιστότοπό τους.

Ο Βίκτορ έκρυψε το πρόσωπό του με τα χέρια.

– Γιατί, Βίκτορ; – ρώτησε ήσυχα ο Νικολάι. – Γιατί το έκανες;

– Πήρες την προαγωγή που έπρεπε να πάρω εγώ, – απάντησε βραχνά ο Βίκτορ. – Πάντα ήσουν το αγαπημένο παιδί της διοίκησης. Μετά άνοιξες δική σου εταιρεία κι έγινες τόσο πετυχημένος… Κι εγώ δεν έχω τίποτα. Ούτε καριέρα, ούτε οικογένεια.

– Κι αποφάσισες να διαλύσεις τη δική μου από ζήλια;

– Ήθελα απλώς να νιώσεις το ίδιο άθλια όπως εγώ.

Η Ελένα και ο Νικολάι κάθονταν στην αίθουσα αναμονής του κρατικού γενετικού εργαστηρίου. Ανάμεσά τους, σε μια καρέκλα, καθόταν ο Αντρέι, κουνώντας τα πόδια και παίζοντας στο τηλέφωνο. Δεν καταλάβαινε γιατί έπρεπε όλοι να δώσουν κάτι δείγματα, αλλά του άρεσε που θα έχανε μάθημα.

– Μίλησες με τον Βίκτορ; – ρώτησε χαμηλόφωνα η Ελένα.

Ο Νικολάι έγνεψε.

– Τα ομολόγησε όλα. Ήθελε να μου εκδικηθεί για παλιές προσβολές.

– Κι η ανιψιά του;

– Ομολόγησε κι εκείνη. Πείραξε τα αποτελέσματα κατ’ εντολή του.

– Και το δεύτερο τεστ; Στη «MedTest»;

Ο Νικολάι κούνησε το κεφάλι.

– Αυτό είναι το παράξενο. Επιμένουν ότι τα αποτελέσματά τους είναι ακριβή. Και δεν έχουν καμία σχέση με τον Βίκτορ.

– Η οικογένεια Σοκόλοφ; – στην αίθουσα βγήκε ένας γιατρός με φάκελο στο χέρι. – Περάστε στο γραφείο.

Στο γραφείο, ο γιατρός, ένας ηλικιωμένος άνδρας με προσεκτικό βλέμμα, άπλωσε μπροστά τους μερικά φύλλα με γραφήματα και πίνακες.

– Έχω για εσάς ασυνήθιστα νέα, – είπε. – Με βάση την τυπική ανάλυση, ο Νικολάι Σοκόλοφ πράγματι δεν είναι βιολογικός πατέρας του Αντρέι Σοκόλοφ.

Η Ελένα χλώμιασε, κι ο Νικολάι έσφιξε τις γροθιές του.

– Όμως, – συνέχισε ο γιατρός, – κάναμε διευρυμένη ανάλυση και βρήκαμε κάτι ενδιαφέρον. Σε εσάς, κύριε Νικολάι, υπάρχει μια σπάνια γενετική ιδιαιτερότητα – μια μετάλλαξη σε έναν από τους βασικούς δείκτες που χρησιμοποιούνται στο τυπικό τεστ πατρότητας.

– Τι σημαίνει αυτό; – ρώτησε ο Νικολάι.

– Σημαίνει ότι το τυπικό τεστ θα δείχνει ψευδώς αρνητικό αποτέλεσμα. Με πιο εις βάθος ανάλυση, βλέπουμε ότι το γενετικό υλικό ταιριάζει. Είστε ο πατέρας του Αντρέι, χωρίς αμφιβολία.

Η Ελένα κάλυψε το πρόσωπό της με τα χέρια, μην μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα ανακούφισης.

– Είναι σπάνια μετάλλαξη; – ρώτησε ο Νικολάι, θυμούμενος τα λόγια της γιαγιάς του.

– Πολύ σπάνια. Εμφανίζεται περίπου σε ένα άτομο στις δέκα χιλιάδες. Και κληρονομείται. Την έχει και ο Αντρέι.

Το βράδυ όλη η οικογένεια κάθισε στο δείπνο. Η Βέρα, αρχικά επιφυλακτική, άρχισε σιγά-σιγά να λιώνει, βλέποντας τους γονείς της να κρατιούνται ξανά από τα χέρια και να χαμογελούν ο ένας στον άλλον.

– Δηλαδή, όλα έγιναν εξαιτίας μιας μετάλλαξης; – ρώτησε.

– Και εξαιτίας της ζήλιας ενός ανθρώπου, – έγνεψε ο Νικολάι. – Ο Βίκτορ ήξερε τις αμφιβολίες μου για την εμφάνιση του Αντρέι και το εκμεταλλεύτηκε.

– Αλλά πώς έμαθε για τη μετάλλαξη; – απόρησε η Βέρα.

– Δεν ήξερε, – απάντησε η Ελένα. – Απλώς ζήτησε από την ανιψιά του να παραποιήσει τα αποτελέσματα του πρώτου τεστ. Κι έπειτα το δεύτερο τεστ έδειξε το ίδιο λόγω της μετάλλαξης, που κανείς δεν είχε υποψιαστεί.

Ο Αντρέι, που καταβρόχθιζε την πίτσα με όρεξη, σήκωσε το κεφάλι.

– Για ποια μετάλλαξη μιλάτε; Δηλαδή είμαι κι εγώ μεταλλαγμένος, όπως στους X-Men;

Όλοι γέλασαν, και η ένταση των τελευταίων ημερών άρχισε να υποχωρεί.

– Όχι, γιε μου, – ο Νικολάι του χάιδεψε το κεφάλι. – Απλώς εσύ κι εγώ έχουμε μια σπάνια γενετική ιδιαιτερότητα. Μας κάνει… ξεχωριστούς.

– Τέλειο! – χάρηκε ο Αντρέι. – Και ποιες υπερδυνάμεις έχουμε;

– Η μεγαλύτερη υπερδύναμη είναι να είμαστε οικογένεια, – χαμογέλασε η Ελένα. – Ό,τι κι αν γίνει.

Αργότερα, όταν τα παιδιά πήγαν για ύπνο, ο Νικολάι κι η Ελένα έμειναν μόνοι στην κουζίνα.

– Συγχώρεσέ με, – είπε χαμηλόφωνα ο Νικολάι. – Έπρεπε να πιστέψω εσένα, όχι τα τεστ.

– Κι εγώ έπρεπε να καταλάβω τις αμφιβολίες σου, – απάντησε η Ελένα. – Ο Αντρέι πράγματι δεν μοιάζει καθόλου σε σένα εξωτερικά.

– Μα είναι ίδιος ο παππούς μου, – χαμογέλασε ο Νικολάι. – Η γιαγιά είχε δίκιο.

Η Ελένα ακούμπησε πάνω του.

– Ξέρεις, αυτό ήταν το πιο φρικτό δώρο επετείου.

– Σου υπόσχομαι, την επόμενη φορά θα είναι μόνο λουλούδια και κοσμήματα.

– Και κανένας φάκελος με αποτελέσματα τεστ;

– Κανένας φάκελος, – επιβεβαίωσε ο Νικολάι, φιλώντας τη γυναίκα του.

Από το παράθυρο έλαμπε το φεγγάρι, πλημμυρίζοντας την κουζίνα με απαλό φως. Η οικογενειακή καταιγίδα είχε κοπάσει, αφήνοντας πίσω της την επίγνωση του πόσο σημαντική είναι η εμπιστοσύνη και πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι. Και ίσως αυτή η επίγνωση ήταν το πιο πολύτιμο δώρο στη δέκατη πέμπτη επέτειο του γάμου τους.