Η Ιστορία μιας Μικρής Ψυχής και μιας Νέας Αρχής
Όταν χάνουμε κάποιον που αγαπάμε βαθιά, νιώθουμε ότι ο κόσμος καταρρέει. Τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί; Όμως, μερικές φορές, όταν ο πόνος είναι μεγαλύτερος, μια νέα ιστορία αρχίζει με τον πιο αναπάντεχο τρόπο.
Πίστευα ότι ποτέ δεν θα ξαναέχω κατοικίδιο. Η γάτα μου, που είχα αγαπήσει για χρόνια, δεν ήταν πια μαζί μου. Η απόφασή μου ήταν σίγουρη, δεν ήθελα άλλο θλιβερό γεγονός. Όμως μια μέρα, ενώ μάζευα τα παλιά παιχνίδια και τα αγαπημένα της αντικείμενα για να τα πετάξω, εμφανίστηκε μπροστά μου ένα μικρό, τρέμουλο ζώο. Ένα γατάκι, μόλις δύο μηνών, με πληγές στο σώμα του, ανάμεσα στους περιπλανώμενους και τα κοράκια. Ήταν μόνο του, μοναχικό και αβοήθητο.
Η καρδιά μου μαλάκωσε, και παρόλο που ήμουν γεμάτη θυμό, κάτι μέσα μου με έκανε να βοηθήσω. Δεν μπορούσα να το αφήσω. Φαινόταν σαν να με είχε επιλέξει κι αυτό, για να του προσφέρω μια νέα ζωή. Το πήρα σπίτι και καθώς εκείνο ανάρρωνε, έτσι και η καρδιά μου γέμιζε ξανά με αγάπη.
Σήμερα, όταν το κοιτάω, βλέπω στα μάτια του την λάμψη, την ατέλειωτη αγάπη που αξίζει να την αγκαλιάσουμε. Κάθε μέρα που περνάμε μαζί είναι μια νέα ευκαιρία για να είμαστε ξανά ευτυχισμένοι, ακόμα και μετά τις πιο δύσκολες στιγμές.
