– Γιατί νόμισες ότι το ΔΙΚΟ ΜΟΥ διαμέρισμα μπορεί να περιλαμβάνεται στο προγαμιαίο συμβόλαιο; – ρώτησε η Αλίνα τον σύζυγό της, προσπαθώντας να μην ξεσπάσει
Όλα ξεκίνησαν στο πανεπιστήμιο, σε μια διάλεξη για το οικονομικό δίκαιο. Ο Κόστι, που είχε επιστρέψει μετά από ένα διάλειμμα για πρακτική στην οικογενειακή επιχείρηση, είδε για πρώτη φορά την Αλίνα. Καθόταν δίπλα στο παράθυρο, εντελώς απορροφημένη στις σημειώσεις της, τόσο σοβαρή που έμοιαζε να μην υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο εκτός από τις σκέψεις της στο περιθώριο του τετραδίου. Τότε ο Κόστι δεν είχε ιδέα τι σημαίνει πραγματική ευθύνη. Ο πατέρας του ήταν αυτός που τον έπεισε να πάρει ένα χρόνο άδεια από τις σπουδές του για να δουλέψει στην επιχείρηση – «για να αποκτήσει εμπειρία». Στην αρχή όλα του φάνηκαν παράξενα – πολύ δουλειά, και για ποιο λόγο, αφού ένιωθε πως δεν ήταν αυτός ο δρόμος του;
– Γιατί να συμπεριληφθεί το ΔΙΚΟ ΜΟΥ διαμέρισμα στο προγαμιαίο συμβόλαιο; – ρώτησε ήρεμα η Αλίνα, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα συναισθήματά της.
Και όπως πάντα, όλα ξεκινούν με κάτι απλό – ο Κόστι της ζήτησε σημειώσεις. Λίγες μέρες μετά την κάλεσε για καφέ, και ύστερα στον κινηματογράφο. Η Αλίνα στην αρχή απέφυγε, λέγοντας πως δεν είχε χρόνο. Τελικά όμως δέχτηκε.
– Εντάξει – είπε διστακτικά. – Αρκεί να μην με κουράσεις. Είμαι εξαντλημένη.
👉Εδώ θα βρείτε το κανάλι μας στο Telegram με τις πιο δημοφιλείς και αποκλειστικές ιστορίες. Πατήστε για να δείτε – είναι εντελώς δωρεάν!👈
Οι δυο τους ποτέ δεν έμοιαζαν με τα ζευγάρια των ταινιών – δεν υπήρχε κάτι επιτηδευμένο στη σχέση τους, αλλά περισσότερο ερωτήσεις και αβεβαιότητα. Ακόμα κι όταν την κάλεσε στον κινηματογράφο, η Αλίνα σκεφτόταν μήπως αργήσει στο σεμινάριο. Κι όμως πήγε.
Και μετά, η ζωή μπήκε στη μέση. Η μητέρα του Κόστι, η κυρία Γιέλενα, δεν κατάφερε ποτέ να αποδεχτεί την Αλίνα. Από την αρχή ένιωσε πως κάτι δεν της άρεσε.
– Προέρχεται από μια απλή οικογένεια – ψιθύρισε στον σύζυγό της, πιστεύοντας ότι ο Κόστι δεν την άκουγε. – Ο πατέρας της είναι δάσκαλος, η μητέρα της νοσοκόμα. Είναι αυτή κατάλληλη για τον γιο μας;
Όμως ο Κόστι δεν συμφώνησε. Δεν ήθελε μια «κατάλληλη» νύφη με τα δικά τους μέτρα. Κι όταν η Αλίνα κληρονόμησε το διαμέρισμα της γιαγιάς της, όλα άλλαξαν. Ο Κόστι άρχισε να πηγαίνει εκεί όλο και πιο συχνά, σαν κάθε γωνιά του σπιτιού να έκρυβε κάποιο νόημα.
– Εδώ θα μείνουμε – είπε μια μέρα, όταν είχαν ήδη ξεκινήσει τις εργασίες. – Θα αναλάβω εγώ την ανακαίνιση. Να το φτιάξουμε όπως πρέπει.
Το χαμόγελο της κυρίας Γιέλενα πάγωσε όταν το άκουσε.
– Σε αυτό το παλιό διαμέρισμα; – ρώτησε ξαφνιασμένη. – Κόστι, έχουμε ένα τριάρι στο κέντρο, γιατί όχι…
– Μαμά – την διέκοψε ο Κόστι – είναι απόφαση δική μας. Μην επιμένεις.
Η ανακαίνιση κράτησε έξι μήνες. Ο Κόστι έβαλε όλες του τις αποταμιεύσεις, η Αλίνα τα λίγα που είχε μαζέψει από φοιτητικές δουλειές. Δεν έφτιαχναν απλώς ένα σπίτι – έχτιζαν μια κοινή ζωή. Μαζί διάλεγαν τα πλακάκια, μαζί έβαφαν, μαζί κρεμούσαν τα φώτα.
Ο γάμος τους ήταν απλός, σε στενό κύκλο. Αλλά ούτε αυτό άρεσε στην κυρία Γιέλενα.
– Ούτε έναν σωστό γάμο δεν κάνατε… – μουρμούρισε καθώς τακτοποιούσε τις χαρτοπετσέτες.
Τους πρώτους μήνες ήταν ευτυχισμένοι. Το μικρό τους σπίτι έκρυβε κάτι αληθινό, δικό τους. Μέχρι ένα βράδυ, που πίνοντας τσάι, ο Κόστι της είπε:
– Η μαμά λέει ότι πρέπει να κάνουμε προγαμιαίο συμβόλαιο.
Η Αλίνα πάγωσε.
– Συμβόλαιο; Μετά τον γάμο;
– Είναι τυπικό – είπε ήρεμα ο Κόστι, βγάζοντας κάποια χαρτιά. – Μόνο να τα υπογράψεις.
– Τα έφερε η μητέρα σου αυτά; – ρώτησε η Αλίνα, νιώθοντας ένα τσίμπημα στο στήθος της.
– Συμπεριέλαβα το διαμέρισμά σου. Επειδή έβαλα λεφτά στην ανακαίνιση – είπε χωρίς να την κοιτάξει.
Η Αλίνα ένιωσε κόμπο στο λαιμό. Τα λόγια της ήταν ήσυχα, αλλά έκρυβαν πόνο.
– Δηλαδή η κληρονομιά της γιαγιάς μου είναι τώρα κοινή; Επειδή έβαψες τους τοίχους;
– Μα… ζούμε μαζί, όχι; – προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
– Και γιατί τότε δεν είναι κοινό το μερίδιό σου στην οικογενειακή επιχείρηση; Ή οι λογαριασμοί σου που σου άνοιξαν οι γονείς σου;
Ο Κόστι δεν ήξερε τι να απαντήσει.
– Αυτό είναι διαφορετικό… είναι της οικογένειας…
– Και αυτό το σπίτι δεν ήταν οικογενειακή κληρονομιά; Η γιαγιά μου με μεγάλωσε μόνη της!
– Δεν με εμπιστεύεσαι; – ρώτησε νευρικά ο Κόστι.
– Δεν ξέρω πια τι να πιστέψω – απάντησε η Αλίνα και σηκώθηκε.
– Η μαμά επέμενε… – ψιθύρισε ο Κόστι.
– Η ίδια μαμά που ποτέ δεν με αποδέχτηκε; – ρώτησε πικρά η Αλίνα.
Το τηλέφωνο χτύπησε. Η οθόνη έγραφε: «Μαμά».
– Μην το σηκώσεις – είπε η Αλίνα.
Αλλά ο Κόστι ήδη μιλούσε.
– Ναι, μαμά… Όχι, δεν το υπέγραψε ακόμα… Ναι, της το είπα…
Η Αλίνα τον κοίταξε και ένιωσε ότι κάτι μέσα της έσπασε. Αυτός δεν ήταν ο άνθρωπος που είχε αγαπήσει.
– Έρχεται – είπε ο Κόστι, αφού έκλεισε.
– Όχι – απάντησε αποφασιστικά η Αλίνα. – Αυτό είναι δικό μας θέμα.
Μα λίγα λεπτά μετά, ακούστηκε χτύπος. Η κυρία Γιέλενα μπήκε σαν να της ανήκε το σπίτι, με έναν φάκελο στο χέρι.
– Είπα να περάσω. Μιλήσατε για το συμβόλαιο;
– Αυτό είναι προσβλητικό – είπε η Αλίνα, σηκώνοντας το βλέμμα. – Παντρευτήκαμε πριν ένα μήνα, και ήδη θέλετε να πάρετε αυτό που μου άφησε η γιαγιά μου;
– Αγαπητή μου, είναι απλώς τυπικό – απάντησε η Γιέλενα, ανοίγοντας τον φάκελο.
– Δεν του ζήτησα ποτέ χρήματα! – φώναξε η Αλίνα. – Αποφασίσαμε μαζί να κάνουμε την ανακαίνιση!
– Και τι μπορούσες να προσφέρεις εσύ… – έκανε με μια χειρονομία η Γιέλενα.
