Ο πεντάχρονος γιος μου το τελευταίο διάστημα άρχισε να συμπεριφέρεται πολύ περίεργα. Έγινε νευρικός, αναπηδούσε από κάθε θόρυβο, ειδικά τη νύχτα. Το απέδιδα στην ηλικία του — ίσως κρίση, ίσως ευαισθησία, ίσως απλά φαντασίες. Όλα τα παιδιά περνάνε τέτοια.
Όμως μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και χειρότερα. Ξυπνούσε μέσα στη νύχτα με κραυγές, έμπαινε στο υπνοδωμάτιό μας κλαίγοντας και έλεγε το ίδιο πράγμα:
— Τους ακούω… Ψιθυρίζουν… Κάποιος είναι εκεί…
Εμείς με τον άντρα μου, φυσικά, στην αρχή αστειευόμασταν. Μετά απλώς τον καθησυχάζαμε. Τον αγκάλιαζα, του χάιδευα το κεφάλι και του έλεγα:
— Είναι απλώς όνειρο, αγάπη μου. Δεν υπάρχει κανείς εδώ. Το έχουμε ελέγξει.
Πολλές φορές, για να τον ηρεμήσουμε, κοιτούσαμε προσεκτικά όλο το δωμάτιο: κάτω από το κρεβάτι, στη ντουλάπα, πίσω από τις κουρτίνες — και φυσικά πίσω από εκείνον τον μεγάλο καθρέφτη που κρεμόταν στον τοίχο. Τίποτα.
Αλλά χθες όλα άλλαξαν.
Καθόμασταν με τον άντρα μου το βράδυ στο σαλόνι και βλέπαμε ταινία. Ήταν ήσυχα, ήρεμα. Ξαφνικά ο γιος μας μπαίνει τρέχοντας μέσα στο δωμάτιο. Όλος στα δάκρυα, με το πρόσωπο διαμορφωμένο από τον τρόμο, τα χείλη να τρέμουν και φωνάζοντας:
— Επέστρεψε! Είναι εκεί, πίσω από τον καθρέφτη! Τέρας! Τον ακούω!
— Γιε μου, — ξεκίνησε ο άντρας μου — σου έχουμε πει…
— Σε παρακαλώ, βγάλτε τον από εκεί! Είναι εκεί! Τον ακούω να σφυρίζει!
Ο άντρας μου πήρε βαθιά ανάσα και σηκώθηκε. Τον ακολούθησα. Το δωμάτιο του γιου ήταν ήσυχο. Πολύ ήσυχο. Μόνο μια ελαφριά ένταση κρεμόταν στον αέρα.
— Να, — ψιθύρισε ο γιος δείχνοντας τον καθρέφτη. — Είναι εκεί…
Πλησιάσαμε πιο κοντά. Κοιτάμε. Σιωπή. Αλλά σε κάποια στιγμή μου φάνηκε σαν… σαν ο καθρέφτης να τρεμόπαιξε ελάχιστα. Πολύ λίγο, σαν μια ανεπαίσθητη κίνηση αέρα. Ο άντρας μου έκανε απότομο βήμα μπροστά και χωρίς προειδοποίηση κατέβασε τον καθρέφτη από τον τοίχο.
Και εκείνη τη στιγμή και οι δύο ουρλιάξαμε.
Πίσω από τον καθρέφτη, σε ένα κενό ανάμεσα στον τοίχο και το γυψοσανίδι, κινιόταν ένα τεράστιο μαύρο φίδι.
Τα λέπια του σιγανά τριζοβολούσαν πάνω στο σκυρόδεμα. Ακριβώς αυτόν τον ήχο άκουγε ο γιος μου. Δεν τον επινόησε. Τον ένιωθε.
Αμέσως καλέσαμε τους διασώστες. Ήρθαν ειδικοί και μόνο αυτοί κατάφεραν να βγάλουν το ερπετό από τον τοίχο. Αποδείχθηκε ότι κατά κάποιο τρόπο είχε μπει από το υπόγειο και ζούσε εκεί, σε έναν στενό χώρο ανάμεσα στον τοίχο και την επένδυση. Ακριβώς εκεί που κρεμόταν ο καθρέφτης.
Τώρα ο καθρέφτης έχει αφαιρεθεί. Ο τοίχος έχει επισκευαστεί. Και εγώ, ως μητέρα, έβγαλα ένα σημαντικό συμπέρασμα για μένα.
Πάντα θα πιστεύω τον γιο μου. Ακόμα κι αν μιλάει για τέρατα. Μερικές φορές τα παιδιά νιώθουν πράγματα που οι ενήλικες απλά δεν θέλουν να παρατηρήσουν.
