Αγνοούσα κάθε σκληρό σχόλιο και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου να μην παίρνει προσωπικά τα λόγια του Καρλ. Κοιτάζοντας πίσω, θα έπρεπε να είχα καταλάβει πως κάποια στιγμή θα έφτανα στα όριά μου και δεν θα άντεχα άλλο.
Μετά τη γέννηση της κόρης μας, της Όνικα, επέστρεψα στη δουλειά μέσα σε λίγες εβδομάδες, επειδή ο Καρλ είχε χάσει τη θέση του.
Οι ημέρες μου ξεκινούσαν πριν χαράξει και σπάνια τελείωναν πριν από τα μεσάνυχτα. Φρόντιζα την Όνικα, πρόσεχα τον τρίχρονο γιο μας, τον Μπράντλεϊ, ετοίμαζα φαγητό, καθάριζα το σπίτι, αντλούσα γάλα και παράλληλα ανταποκρινόμουν στις απαιτήσεις μιας δύσκολης δουλειάς στον χώρο του μάρκετινγκ.
Ο Καρλ, στο μεταξύ, περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας ξαπλωμένος στον καναπέ, με το κινητό στο χέρι.
Συνέχιζα να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως ο γάμος σημαίνει αμοιβαία στήριξη. Τον είχα στηρίξει σε όλη την περίοδο της ανεργίας του και πίστευα πως κάποια στιγμή θα έκανε κι εκείνος το ίδιο για μένα.
Αντί γι’ αυτό, άρχισε να επικρίνει την εμφάνισή μου.
«Έχεις πάρει αρκετό βάρος», μου είπε ένα βράδυ. «Ίσως θα έπρεπε να αρχίσεις να πηγαίνεις γυμναστήριο.»
Ύστερα άρχισε να με συγκρίνει με την Άλις, τη νέα σύζυγο του αδελφού του, του Στιβ.
«Η Άλις βρίσκει χρόνο για μαθήματα χορού», είπε. «Έχει αθλητικό σώμα και φοράει κοντές φούστες. Κάποτε είχες κι εσύ τέτοια ενέργεια.»
Του υπενθύμισα πως είχα γεννήσει πρόσφατα και μετά βίας έβρισκα χρόνο ακόμη και για να κάνω ένα ντους μόνη μου. Εκείνος απλώς ανασήκωσε τους ώμους.
Τα σχόλια συνεχίστηκαν για εβδομάδες. Ο Καρλ επαινούσε την ομορφιά, το σώμα και τη ζωντάνια της Άλις, ενώ αγνοούσε εντελώς όλα όσα έκανα για να κρατήσω την οικογένειά μας όρθια. Όταν του ζητούσα να βοηθήσει με τα πιάτα ή τα ρούχα, έλεγε πως ήταν υπερβολικά αγχωμένος από τις «επαγγελματικές επαφές» που προσπαθούσε να δημιουργήσει.
Σύντομα άρχισα να παρατηρώ κι άλλες παράξενες λεπτομέρειες.
Κάθε φορά που μας επισκέπτονταν ο Στιβ και η Άλις, ο Καρλ έκανε ντους, έβαζε ακριβή κολόνια και ντυνόταν με ιδιαίτερη προσοχή. Προσφερόταν επανειλημμένα να πάει την Άλις στο σπίτι της. Επίσης άφηνε πάντα το κινητό του με την οθόνη προς τα κάτω και το γύριζε μακριά μου κάθε φορά που πλησίαζα.
Η Άλις, όμως, μου φερόταν με πραγματική καλοσύνη. Έφερνε σπιτικό φαγητό, κρατούσε την Όνικα για να μπορέσω να φάω, με άκουγε όταν της μιλούσα για τη δουλειά και με ρωτούσε συχνά αν ήμουν πραγματικά καλά.
Τότε ο Καρλ ανακοίνωσε πως ήθελε να οργανώσει ένα μεγάλο πάρτι στην πισίνα για τα σαράντα του γενέθλια.
Παρόλο που ήμουν εξαντλημένη, ανέλαβα τα πάντα. Στόλισα την αυλή, ετοίμασα το φαγητό, φρόντισα τα παιδιά και υποδέχθηκα τους καλεσμένους, ενώ ο Καρλ δεν βοήθησε σχεδόν καθόλου.
Εκείνο το απόγευμα, η Άλις πήρε την Όνικα στην αγκαλιά της και με παρότρυνε να καθίσω να φάω. Αργότερα, ανέβηκα στον επάνω όροφο και φόρεσα το μοναδικό μαγιό που εξακολουθούσε να μου κάνει. Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μου υπενθύμισα πως αυτό το σώμα είχε φέρει στον κόσμο δύο παιδιά.
Με το κεφάλι ψηλά, βγήκα έξω.
Ο Καρλ και ο Στιβ στέκονταν μέσα στην πισίνα, όταν ξαφνικά ο Καρλ ξέσπασε σε γέλια.
«Τι είναι τόσο αστείο;» τον ρώτησα.
Ο Καρλ σκούπισε τα δάκρυα από τα μάτια του.
«Η Άλις μόλις κολυμπούσε», είπε. «Είναι ξεκάθαρο πως δείχνει πολύ πιο ελκυστική με μαγιό απ’ ό,τι εσύ.»
Η αυλή βυθίστηκε στη σιωπή.
Ταπεινωμένη, ανέβηκα στο υπνοδωμάτιο και έκλεισα την πόρτα. Λίγες στιγμές αργότερα, η Άλις με ακολούθησε.
Κάθισε δίπλα μου και ξεκλείδωσε το κινητό της.
«Ο Καρλ μού στέλνει μηνύματα εδώ και εβδομάδες», μου εξομολογήθηκε. «Μου έστειλε φωτογραφίες, μου ζήτησε να συναντηθούμε και ισχυρίστηκε πως ο γάμος σας είχε ουσιαστικά τελειώσει. Δεν του απάντησα ποτέ, αλλά κράτησα τα πάντα. Μόλις τα είπα όλα στον Στιβ.»
Καθώς διάβαζα τα μηνύματα, κάθε παράξενη λεπτομέρεια άρχισε επιτέλους να αποκτά νόημα. Η κολόνια του Καρλ, οι προσφορές του να πάει την Άλις στο σπίτι, το κινητό που έκρυβε και οι συνεχείς συγκρίσεις δεν είχαν ποτέ πραγματικά σχέση με το σώμα μου.
Είχε δημιουργήσει μια ολόκληρη ιστορία, σύμφωνα με την οποία ο γάμος μας είχε αποτύχει επειδή εγώ είχα πάψει να είμαι ελκυστική.
Δανείστηκα το κινητό της Άλις και επέστρεψα στην αυλή.
Πήρα το μικρόφωνο, ευχήθηκα στον Καρλ χρόνια πολλά και υπενθύμισα σε όλους πόσο συχνά με σύγκρινε με την Άλις. Έπειτα διάβασα δυνατά μερικά από τα μηνύματά του, ανάμεσά τους και εκείνο στο οποίο ισχυριζόταν πως ο γάμος μας είχε ήδη τελειώσει.
Ευχαρίστησα δημόσια την Άλις που μου έδειξε περισσότερη πίστη και σεβασμό απ’ ό,τι ο ίδιος μου ο σύζυγος.
Ο Στιβ διέσχισε την αυλή και στάθηκε δίπλα μας.
«Χρόνια πολλά για τα σαράντα σου, Καρλ», είπα. «Ελπίζω να βρεις αυτό που ψάχνεις. Πάντως, δεν θα το βρεις πια σε αυτή τη διεύθυνση.»
Το πρόσωπο του Καρλ έγινε κατακόκκινο.
Ο Μπράντλεϊ τράβηξε το μαγιό μου και με ρώτησε αν το πάρτι είχε τελειώσει, επειδή ήθελε τούρτα.
Γέλασα, πήρα το μαχαίρι και του σέρβιρα το πρώτο κομμάτι.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη του διαδρόμου. Φορούσα ένα κόκκινο φόρεμα και κραγιόν, είχα την Όνικα στην αγκαλιά μου και ο Μπράντλεϊ ετοιμαζόταν να βγει βόλτα με την Άλις.
Για πρώτη φορά έπειτα από πολύ καιρό, κατάλαβα την αλήθεια.
Η γυναίκα στον καθρέφτη δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα.
