Πηγαίνοντας στον τάφο του αρραβωνιαστικού της, μια έγκυος ορφανή βρήκε ένα περίεργο κινητό. Όταν το άνοιξε, έχασε τις αισθήσεις της…
Σήμερα δεν χρειάζεται να πάμε στο τεχνικό σχολείο, που σημαίνει: πολυαναμενόμενη ξεκούραση.
Κοριτσάκι είναι! Κοριτσάκι είναι! Είμαι στο δάσος! Έμεινε εκεί όλο το βράδυ.
Ένα αυτοκίνητο πέρασε αργά δίπλα της…
Μια έγκυος ορφανή πήγε στον τάφο του αρραβωνιαστικού της, όπου βρήκε ένα παράξενο κινητό τηλέφωνο. Όταν το άνοιξε, έχασε τις αισθήσεις της.
Την ίδια στιγμή, το τεχνικό σχολείο δεν είχε μάθημα για εκείνη την ημέρα, πράγμα που σήμαινε ότι είχε ποθούμενη ξεκούραση.
Σε κάποιο σημείο, ξύπνησε στο δάσος και συνειδητοποίησε ότι είχε μείνει εκεί όλη τη νύχτα. Ένα αυτοκίνητο πέρασε αργά δίπλα της.
— Είμαι για σένα; — ρώτησε ο άντρας μέσα στο αυτοκίνητο. Ήταν ο Ανδρέας. Της προσφέρθηκε να τη μεταφέρει.
Η Λέσια έκανε μια μικρή μουρμούρα:
— Ίσως δεν είμαστε στον ίδιο δρόμο;
Γέλασε καλά και τη διαβεβαίωσε ότι δεν θα μπορούσε να είναι τυχαίο.
Η Λέσια δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί μπήκε στο αυτοκίνητο ενός ξένου, αλλά από εκείνη την στιγμή έγιναν αχώριστοι.
Τρεις μήνες αργότερα, η Λέσια έμεινε έγκυος.
Μετά από κάποιο διάστημα, κάποιος τη ρώτησε:
— Είσαι η κοπέλα που ήταν μαζί του; Από το χωριό στο δάσος;
— Ναι, — απάντησε.
Η γυναίκα αναστέναξε και είπε ότι ο Ανδρέας είχε πεθάνει. Όταν γύρισε σπίτι, τον επιτέθηκαν τρεις άντρες.
Η Λέσια κάθισε με το κεφάλι σκυμμένο. Το μυαλό της ήταν άδειο, αλλά το στήθος της πονούσε.
Τελικά, σήκωσε το κεφάλι της και ρώτησε:
— Ξέρεις που είναι θαμμένος;
…Κάθισε στον τάφο.
— Γεια σου αγαπημένε μου. Έτσι ξανασυναντιόμαστε…
Έπεσε στα γόνατα και έκλαψε πικρά.
Δεν ήξερε πόση ώρα είχε περάσει. Ξύπνησε από τα δάκρυα, εντελώς εξαντλημένη. Η καρδιά της χτυπούσε με κρύο.
Ξαφνικά, γύρισε και είδε ένα ακριβό τηλέφωνο στο έδαφος.
Το πήρε στα χέρια της και πάγωσε από ό,τι είδε…
Η οθόνη του τηλεφώνου έδειχνε την κοινή τους φωτογραφία, την οποία ποτέ δεν είχαν τραβήξει.
Ήταν και οι δύο στο δάσος, εκείνος την αγκάλιαζε και εκείνη γελούσε.
Οι φωτογραφίες ήταν καθαρές, σαν να είχαν τραβηχτεί μόλις τώρα.
Η Λέσια συνέχισε να τις βλέπει — και άλλες φωτογραφίες που δεν υπήρχαν.
Στιγμές που δεν είχαν συμβεί, αλλά φαινόταν σαν να θα μπορούσαν να είχαν συμβεί.
Στην τελευταία φωτογραφία, εκείνη κρατούσε ένα κορίτσι στην αγκαλιά της και πίσω τους στεκόταν ο Ανδρέας ζωντανός.
Το τηλέφωνο δόνησε.
Μήνυμα:
«Δεν είσαι μόνη»
«Είμαστε πάντα κοντά σου»
«Γύρνα πίσω στο δάσος»
Η Λέσια σήκωσε το βλέμμα της.
Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά.
Ο τάφος δεν φαινόταν πια τέλος, αλλά μάλλον μετάβαση.
Δεν ήξερε τι συμβαίνει: όνειρο, πραγματικότητα, μήνυμα από έναν άλλο κόσμο;
Αλλά ήξερε ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή.
