Το πρωί, η μαμά έτρεξε να καθίσει με τον εγγονό της πολύ νωρίς. Αν και είχα πολλή βιασύνη, πρόσεξα τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια της και την ωχρότητα στο πρόσωπό της
– Μαμά, είσαι καλά; Μήπως να το ακυρώσω; Ο Σάσα είναι ανήσυχος. Θα τα καταφέρεις;
– Έλα τώρα, όλα καλά. Μην ανησυχείς. Απλώς νιώθω λίγο άρρωστη τα πρωινά. Μάλλον το συκώτι μου κάνει τα δικά του. Πρέπει να το κοιτάξω, – με καθησύχασε η μαμά.
– Εντάξει, θα είμαι γρήγορη. Αύριο ο άντρας μου θα είναι σπίτι. Θα αφήσουμε τον Σάσα σε αυτόν και θα πάμε μαζί στον γιατρό.
Ο γιος μου είναι δύο χρονών. Είναι πολύ δραστήριος. Και η μαμά μου είναι ακόμη νέα, μόλις σαρανταεπτά χρονών. Λίγες ώρες θα τα καταφέρει.
Την επόμενη μέρα πήγαμε στην κλινική. Η μαμά έκανε πλήρη έλεγχο. Καθόμασταν στον διάδρομο περιμένοντας τα προκαταρκτικά αποτελέσματα. Ο γιατρός βγήκε.
– Συγχαρητήρια, Μαρίνα Σεργκέγιεβνα, – είπε στη μαμά, – είστε έγκυος. Σας μένουν είκοσι εβδομάδες. Γιατί δεν ήρθατε νωρίτερα; Στην ηλικία σας πρέπει να προσέχετε περισσότερο την υγεία σας.
– Έγγ-γ-γυος; – τραύλισε η μαμά, φανερά συγκινημένη.
– Μην ανησυχείτε, – τη διαβεβαίωσε ο γιατρός. – Είστε ακόμη νέα και υγιής. Όλα θα πάνε καλά. Έχετε μια υπέροχη κόρη. Τώρα η νοσηλεύτρια θα σας φέρει την ένεση.
Το να πούμε ότι εκπλαγήκαμε είναι λίγο. Βγήκαμε σιωπηλά από την κλινική και καθίσαμε σε ένα παγκάκι. Καθίσαμε πολλή ώρα και δεν μιλάγαμε.
– Είχες καν φανταστεί κάτι; – τη ρώτησα.
Εκείνη είχε χαθεί στις σκέψεις της.
– Πριν έξι μήνες ήμουν στον γιατρό. Μου είπε ότι άρχισε η κλιμακτήριος. Μίλησε για ζαλάδες και ότι ίσως επιδεινωθούν. Νόμιζα ότι ήταν φυσιολογικό. Πώς έμεινα έγκυος;
– Θες να σου εξηγήσω πώς γεννιούνται τα παιδιά; – αναστέναξα. – Θα το πούμε στον μπαμπά; Θα γίνει και παππούς και μπαμπάς! Μαμά, να σου πω την αλήθεια, είμαι πολύ χαρούμενη. Συγχαρητήρια. Επιτέλους θα αποκτήσω αδερφούλα. Το ήθελα τόσο πολύ.
Η μαμά κοκκίνισε και έπιασε τα μάγουλά της.
– Ντρέπομαι για το τι θα πουν οι άνθρωποι… Στα γεράματα να κάνω παιδί…
– Τι σε νοιάζει τι λένε; Ας δοκιμάσουν πρώτα να κάνουν αυτοί παιδί. Και ας πλύνουν τα πιάτα τους, μετά να μιλήσουν.
– Έλα μαζί μου, φοβάμαι να το πω στον πατέρα σου. Μην ταραχτεί και πάθει κάτι. Τουλάχιστον να είσαι εκεί.
Η αντίδραση του πατέρα ήταν μοναδική. Μας κοίταζε πέντε λεπτά με γουρλωμένα μάτια. Πιθανόν νόμιζε ότι τον κοροϊδεύαμε. Ξαφνικά, φώναξε σαν Ινδιάνος πολεμιστής και βγήκε τρέχοντας από το σπίτι. Μείναμε να τον κοιτάμε.
– Πού πάει; – φοβήθηκε η μαμά.
– Πήγε να πνιγεί, – αστειεύτηκα άστοχα.
Η μαμά φώναξε, σηκώθηκε, άνοιξε την πόρτα και έτρεξε στη σκάλα. Την ακολούθησα. Ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο όροφο, πέσαμε πάνω στον πατέρα. Κρατούσε ένα τεράστιο μπουκέτο λουλούδια στο ένα χέρι και μια σαμπάνια στο άλλο. Εκεί, στον διάδρομο, έδωσε τα λουλούδια στη μαμά.
– Μαρίνα, σ’ αγαπώ. Είσαι η πιο όμορφη γυναίκα. Σ’ ευχαριστώ πολύ, – είπε συγκινημένος. – Αυτή είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.
– Και εγώ; – αναρωτήθηκα.
– Η δεύτερη πιο ευτυχισμένη, – με θυμήθηκε ο μπαμπάς.
– Δηλαδή, δεν είμαι πια η πιο όμορφη; – είπε η μαμά χαμένη. – Και είχες μόνο δύο ευτυχισμένες μέρες μαζί μου; Τι έγιναν οι υπόλοιπες;
– Μη με μπερδεύεις. Είμαι ήδη μπερδεμένος. Απλά ήθελα να πω ότι είμαι πολύ χαρούμενος και ευλογημένος.
– Εντάξει, Κικέρωνα, πάμε σπίτι. Να σκάσουν οι γείτονες, – είπε γελώντας η μαμά.
Γελάσαμε όλοι μαζί.
Ο μπαμπάς όλο το βράδυ γύριζε γύρω από τη μαμά, της έστρωνε μαξιλάρια, της μαγείρεψε δείπνο, την τάιζε σχεδόν με το ζόρι. Η μαμά δεν άντεξε.
– Είμαι έγκυος, δεν πεθαίνω. Σταμάτα να πηδάς γύρω-γύρω. Κράτα δυνάμεις για το παιδί. Άσε με να ξεκουραστώ, – του είπε.
Το βράδυ τα είπα όλα στον άντρα μου. Έριξε πολύ γέλιο.
– Μπράβο στην πεθερά! Σάσα, σύντομα θα έχεις θεία. Θα της μάθεις πράγματα και θα την προστατεύεις.
Ο Σάσα φυσικά δεν κατάλαβε τίποτα, αλλά χτυπούσε παλαμάκια.
Η εγκυμοσύνη ήταν δύσκολη. Η μαμά μπήκε στο νοσοκομείο τρεις φορές. Όλοι ανησυχούσαμε πολύ γι’ αυτήν και το μωρό. Όλα πήγαν καλά. Γέννησε ένα όμορφο κοριτσάκι, ακριβώς στην ώρα του. Ήρθε η σειρά μου να βοηθήσω τη μαμά με το μωρό.
Της αγοράσαμε ένα ροζ καροτσάκι. Όταν έβγαινα βόλτα με την αδερφούλα μου και τον γιο μου, πολλοί ρωτούσαν τον Σάσα:
– Είσαι έξω με την αδερφούλα σου; Βοηθάς τη μαμά σου;
– Όχι! – απαντούσε περήφανα ο γιος μου. – Με τη θεία μου είμαι. Η γιαγιά μας την έκανε!
