Τα γέλια είχαν αρχίσει πολύ πριν το αγόρι φτάσει στη γραμμή βολής.
Το Εθνικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής Ακριβείας ήταν κατάμεστο.
Χορηγούμενοι διαγωνιζόμενοι.
Δημοσιογράφοι.
Κάμερες.
Χιλιάδες θεατές.
Και τότε εμφανίστηκε εκείνος.
Ένας αδύνατος έφηβος, ντυμένος με ένα φθαρμένο γκρι φούτερ και ένα παλιό καπέλο.
Χωρίς χορηγούς.
Χωρίς επίσημη στολή.
Χωρίς επαγγελματικό εξοπλισμό.
Προχώρησε κατευθείαν προς το τραπέζι των εγγραφών.
Μερικοί από τους παρευρισκόμενους άρχισαν να τον καταγράφουν με τα κινητά τους τηλέφωνα.
Ο επικεφαλής κριτής σήκωσε το φρύδι του με απορία.
— Ποιος είναι αυτός;
Το αγόρι δεν απάντησε.
Απλώς παρέδωσε ένα διπλωμένο έντυπο συμμετοχής.
Ο υπάλληλος το εξέτασε προσεκτικά.
Η έκφρασή του άλλαξε αμέσως.
— Έχει εξουσιοδότηση να συμμετάσχει.
Οι συζητήσεις σταμάτησαν.
Τώρα όλοι τον παρακολουθούσαν.
Ο εθνικός πρωταθλητής, Χαβιέρ Μεντόζα, χαμογέλασε από τον χώρο των διαγωνιζομένων.
Τρεις συνεχόμενοι τίτλοι.
Δεκάδες χορηγοί.
Χιλιάδες θαυμαστές.
— Αυτό θα έχει ενδιαφέρον.
Τα γέλια ακούστηκαν ξανά.
Το αγόρι κατευθύνθηκε προς τον χώρο ελέγχου.
Πήρε το τουφέκι στα χέρια του.
Το εξέτασε για μόλις δύο δευτερόλεπτα.
Και συνέχισε να προχωρά.
Χωρίς ίχνος νευρικότητας.
Χωρίς βιασύνη.
Χωρίς να ρίξει ούτε μία ματιά στο πλήθος.
Κάτι στον τρόπο που περπατούσε δεν επέτρεπε στον έμπειρο διαιτητή να πάρει τα μάτια του από πάνω του.
Έδειχνε υπερβολικά ήρεμος.
Υπερβολικά σίγουρος για τον εαυτό του.
Ο νεαρός πήρε θέση στη σκοπευτική γραμμή.
Οι σημαίες κυμάτιζαν απαλά στο αεράκι.
Ολόκληρο το πεδίο βυθίστηκε στη σιωπή.
Ο Χαβιέρ σταύρωσε τα χέρια του.
— Πέντε βολές. Ας δούμε πόσο θα αντέξει.
Μερικοί γέλασαν ξανά.
Το αγόρι τοποθέτησε το τουφέκι στη θέση του.
Πήρε μια βαθιά ανάσα.
Και υιοθέτησε μια άψογη στάση.
Τόσο άψογη, που ο βετεράνος διαιτητής άφησε το στυλό του να πέσει από τα χέρια του.
Γιατί είχε ξαναδεί αυτή τη στάση.
Πριν από πολλά χρόνια.
Σε έναν και μόνο άνθρωπο.
Η κάμερα πλησίασε αργά προς το μέρος του.
Το αγόρι ευθυγράμμισε το στόχαστρο.
Ο άνεμος κόπασε.
Τα γέλια σώπασαν.
Τα πάντα χάθηκαν γύρω του.
Και τότε…
ΜΠΑΜ.
Ένας και μοναδικός πυροβολισμός συγκλόνισε ολόκληρο το πεδίο.
Και ο διαιτητής πετάχτηκε όρθιος.
Γιατί μόλις είχε αναγνωρίσει το κρυμμένο τατουάζ κάτω από το μανίκι του νεαρού.
ΜΕΡΟΣ 2
Ο ήχος του πυροβολισμού εξακολουθούσε να αντηχεί σε ολόκληρο το σκοπευτήριο, όταν ο βετεράνος διαιτητής άρχισε να περπατά.
Όχι προς τον στόχο.
Προς το αγόρι.
Το κοινό κοιτούσε απορημένο.
Ο Χαβιέρ χαμογέλασε ειρωνικά.
— Τι συμβαίνει; Τώρα εξετάζουμε τις βολές από οίκτο;
Μερικοί θεατές γέλασαν.
Όμως ο διαιτητής δεν αντέδρασε.
Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο χέρι του εφήβου.
Το μανίκι του είχε γλιστρήσει λίγα εκατοστά.
Αρκετά.
Αρκετά ώστε να αποκαλυφθεί ένα παλιό τατουάζ.
Η καρδιά του διαιτητή άρχισε να χτυπά δυνατά.
Γιατί αναγνώρισε εκείνο το σύμβολο.
Το είχε δει πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια.
Μόνο ένας άνθρωπος το έφερε.
Ο Ματέο Σαλαζάρ.
Ο θρύλος της αγωνιστικής σκοποβολής.
Ο άνδρας που εξαφανίστηκε ύστερα από ένα μυστηριώδες ατύχημα.
Ο άνθρωπος που πολλοί θεωρούσαν τον σπουδαιότερο σκοπευτή που είχε υπάρξει ποτέ.
Ο διαιτητής στάθηκε μπροστά στον νεαρό.
— Ποιος είσαι;
Το αγόρι δίστασε για λίγα δευτερόλεπτα.
Ύστερα απάντησε:
— Με λένε Ντιέγκο Σαλαζάρ.
Η σιωπή ήταν απόλυτη.
Το πρόσωπο του διαιτητή χλώμιασε.
— Σαλαζάρ;
Ο νεαρός έγνεψε καταφατικά.
— Ήταν ο πατέρας μου.
Οι θεατές άρχισαν να ψιθυρίζουν μεταξύ τους.
Ο Χαβιέρ σταμάτησε να χαμογελά.
Για πρώτη φορά έδειχνε αμήχανος.
Τότε, ένας τεχνικός έτρεξε από την περιοχή των στόχων.
Ήταν εμφανώς ταραγμένος.
Λαχανιασμένος.
— Πρέπει να έρθετε αμέσως να δείτε αυτό!
Όλοι γύρισαν το κεφάλι τους προς την ίδια κατεύθυνση.
Οι ηλεκτρονικές οθόνες άναψαν.
Και το πλήθος πάγωσε.
Γιατί η βολή δεν είχε αστοχήσει.
Ούτε καν είχε απλώς πετύχει το κέντρο.
Η σφαίρα είχε περάσει ακριβώς μέσα από την οπή μιας βολής που είχε πραγματοποιηθεί χρόνια πριν, σε μια ιστορική επίδειξη.
Της ίδιας βολής που είχε μετατρέψει τον Ματέο Σαλαζάρ σε θρύλο.
Ένα χτύπημα πάνω στο άλλο.
Με απόλυτη, χιλιοστομετρική ακρίβεια.
Σαν να είχε γυρίσει ο χρόνος πίσω.
Σαν να είχε πυροβολήσει ξανά ο πατέρας.
Τα γέλια εξαφανίστηκαν.
Ο Χαβιέρ κατέβασε αργά τα χέρια του.
Και ο διαιτητής κατάφερε μόλις να ψιθυρίσει:
— Είναι αδύνατον…
Τότε ο Ντιέγκο σήκωσε το βλέμμα του.
Κοίταξε τον εθνικό πρωταθλητή κατευθείαν στα μάτια.
Και είπε:
— Αυτή ήταν η πρώτη βολή.
— Μου απομένουν ακόμη τέσσερις.
