Γιατί ένας γιατρός δεν είναι ρομπότ;
Πρόσφατα, έχασα τον παππού μου από καρκίνο του πνεύμονα. Ζούσε μόνο πέντε μήνες μετά τη διάγνωση, και κάθε μέρα ήταν μια μάχη με την αίσθηση της απώλειας που πλησίαζε. Στην κηδεία του, ήρθαν άνθρωποι και με έντονο ύφος μου είπαν: «Σταμάτα να κλαις! Εσύ πρέπει να καταλαβαίνεις!»
Πραγματικά; Επειδή είμαι γιατρός, περιμένουν να είμαι χωρίς συναισθήματα; Για πέντε μήνες ήξερα ότι ο παππούς μου ήταν καταδικασμένος. Κάθε μέρα, έβλεπα την κατάσταση του επιδεινώνεται και ήξερα ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πονάω, ότι δεν καταρρέω συναισθηματικά ή ότι δεν στεναχωριέμαι σαν άνθρωπος.
Για κάποιο λόγο, οι άνθρωποι θεωρούν ότι οι γιατροί είναι ρομπότ. Ότι δεν έχουμε συναισθήματα, οικογένεια, αγάπη ή πόνο. Πρέπει να είμαστε πάντα αντικειμενικοί, να κρατάμε την ψυχραιμία μας και να προσφέρουμε μόνο επαγγελματική βοήθεια. Όμως, οι γιατροί είναι πρώτα άνθρωποι και μετά επαγγελματίες. Οι ίδιοι βιώνουμε τη θλίψη, τη στεναχώρια, τον πόνο της απώλειας.
Η δουλειά μας είναι δύσκολη, και το να έρχεσαι αντιμέτωπος με την αρρώστια και τον θάνατο κάθε μέρα, δεν σε καθιστά αδιάφορο ή απρόσωπο. Αντιθέτως, είναι αυτή η ανθρώπινη πλευρά μας που μας κάνει καλύτερους γιατρούς, γιατί εκτιμούμε τη ζωή και τον πόνο που βιώνουν οι άλλοι.
Γιατί να μην έχουμε δικαίωμα να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας; Είμαστε και εμείς άνθρωποι, όπως όλοι οι άλλοι.
