Είμαι παιδί της δεκαετίας του ’90. Είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία, παρά την δύσκολη οικονομική κατάσταση στη χώρα και στην οικογένειά μας
Θυμάμαι κάθε Χριστούγεννα. Στις 30 Δεκεμβρίου, στολίζαμε το δέντρο με τον μπαμπά μου. Ενώ εγώ γύριζα το κεφάλι μου ή αποσπαστεί η προσοχή μου, ο μπαμπάς κατάφερνε να βάλει σοκολάτες και απορούσα με θαυμασμό, πόσο επιδέξιος είναι ο Άγιος Βασίλης.
Χαιρόμασταν με ένα απλό σετ παζλ, το οποίο συναρμολογούσαμε και αποσυναρμολογούσαμε ξανά και ξανά, με την ίδια ενθουσιασμό όπως την πρώτη φορά – ήταν το πιο όμορφο Χριστουγεννιάτικο δώρο. Τα Χριστούγεννα τα γιορτάζαμε με την μεγάλη, ενωμένη οικογένεια, κανείς δεν καυχιόταν για νέο τηλέφωνο ή αυτοκίνητο. Όλα ήταν απλά και αυθεντικά. Τώρα, ενώ έχω τα πάντα — το ακριβό τηλέφωνο, το αυτοκίνητο, το διαμέρισμα — μου λείπει το πιο σημαντικό: η μεγάλη, ενωμένη οικογένεια που κάποτε είχα.
Αυτό το κείμενο το γράφω με δάκρυα στα μάτια, γιατί, αν και απέκτησα πολλά πράγματα κατά τη διάρκεια των χρόνων, τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την οικογενειακή ζεστασιά και ευτυχία που είχα τότε στην καρδιά μου.
