Η μαμά μου έχει Αλτσχάιμερ. Έχουν περάσει 15 χρόνια. Δεν θυμάται τα ονόματά μας, αλλά κάθε φορά που με βλέπει, μου λέει πάντα ότι με αγαπάει
Η μητέρα μου έχει ζήσει με τη νόσο Αλτσχάιμερ για 15 χρόνια. Η ασθένεια της έχει αφαιρέσει πολλές από τις αναμνήσεις της, αλλά η αγάπη της για μένα παραμένει αμετάβλητη. Πλέον δεν θυμάται το όνομά μου ούτε τα ονόματα των άλλων μελών της οικογένειας. Κάποιες φορές ξεχνά ακόμα και πού βρίσκεται ή πώς έφτασε εκεί. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που δεν χάνει ποτέ από τη μνήμη της — η αγάπη της για μένα.
Κάθε φορά που μπαίνω στον χώρο, το πρόσωπό της φωτίζεται, και παρά την σύγχυση που καλύπτει το μυαλό της, η πρώτη της αντίδραση είναι πάντα η ίδια: «Σ’ αγαπώ». Αν και η φράση αυτή είναι απλή, κουβαλάει μεγάλη δύναμη. Σε έναν κόσμο όπου όλα διαφεύγουν από τα χέρια της, αυτή η αγάπη παραμένει σταθερή, σαν φάρος σε μια θύελλα.
Στην αρχή, με πόναγε να βλέπω ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί τις αγαπημένες μας στιγμές — τα γέλια, τα δάκρυα, τις ώρες που περνούσαμε μαζί. Όμως, με τον καιρό, συνειδητοποίησα ότι η αγάπη δεν εξαρτάται από τις αναμνήσεις. Δεν χρειάζεται να θυμόμαστε τα παλιά, αρκεί να νιώθουμε την αγάπη αυτή στο παρόν.
Όταν λέει «Σ’ αγαπώ», ξέρω ότι το αισθάνεται βαθιά. Ακόμα κι αν δεν μπορεί να θυμηθεί ποιος είμαι, η αγάπη της είναι αληθινή. Μου δείχνει πως, παρόλο που χάνει τόσα πράγματα, η αγάπη της δεν θα χαθεί ποτέ. Και αυτό αρκεί για να μας κρατήσει δυνατούς. Αρκεί για να μας θυμίζει ότι είναι ακόμη εδώ και ότι, παρά τις δυσκολίες, αυτή η αγάπη είναι το πιο όμορφο πράγμα που μας συνδέει.
Στον κόσμο της λήθης, νιώθω ευγνωμοσύνη που το μόνο πράγμα που θυμάται, το μόνο πράγμα που λέει πάντα, είναι ότι με αγαπάει. Και την αγαπώ κι εγώ με όλη μου την καρδιά.
