Η Γάτα Ξυπνούσε Κάθε Βράδυ την Ιδιοκτήτριά της και την Ανάγκαζε να Φεύγει από την Κρεβατοκάμαρα: Η Γυναίκα Πίστευε ότι το Κατοικίδιό της Είχε Προβλήματα Συμπεριφοράς, Μέχρι που μια Επίσκεψη στον Κτηνίατρο Αποκάλυψε την Αλήθεια

Εργάζομαι ως κτηνίατρος και τα τηλεφωνήματα δεν σταματούν ποτέ, ανεξάρτητα από την ώρα. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι, από τη στιγμή που αποκτάς ιατρικό πτυχίο, οφείλεις να έχεις απαντήσεις για κάθε πιθανό πρόβλημα — από έναν απλό βήχα ενός σκύλου μέχρι μια κατάσταση που κρίνει τη ζωή ή τον θάνατο.

Ωστόσο, η Άννα τηλεφώνησε ένα απόγευμα. Στη φωνή της υπήρχε μια εξάντληση τόσο έντονη, που έμοιαζε σαν να είχε μήνες να απολαύσει έναν πραγματικά ξεκούραστο ύπνο.

— Καλησπέρα, είναι η κλινική; Ονομάζομαι Άννα. Έχω κλείσει ραντεβού μαζί σας. Αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα με τη γάτα μου… Δεν με αφήνει να κοιμηθώ.

Η φράση «η γάτα μου δεν με αφήνει να κοιμηθώ» μπορεί να σημαίνει αμέτρητα διαφορετικά πράγματα. Κι όμως, στη φωνή της δεν υπήρχε ίχνος εκνευρισμού· μόνο ανησυχία.

Η Άννα εμφανίστηκε στο ιατρείο περιποιημένη, αλλά εμφανώς αγχωμένη. Ήταν περίπου πενήντα πέντε ετών, με προσεγμένο κούρεμα και ένα παλτό που ταίριαζε απόλυτα με τις μπότες της. Κρατούσε το κλουβί μεταφοράς με ιδιαίτερη προσοχή, σαν να έκρυβε μέσα του κάτι εξαιρετικά εύθραυστο.

— Τη λένε Λούνα, — είπε. — Είναι ένα υπέροχο όνομα· το διάλεξε ο σύζυγός μου. Όμως τα βράδια παύει να είναι η Λούνα και μετατρέπεται σε ένα ξυπνητήρι με νύχια.

Μέσα από το κλουβί, δύο μεγάλα μάτια με παρατηρούσαν προσεκτικά. Ήταν μια αφράτη γκρι γάτα, με ήρεμο χαρακτήρα και χωρίς το παραμικρό ίχνος επιθετικότητας.

— Τι ακριβώς συμβαίνει; — τη ρώτησα.

Η Άννα πήρε μια βαθιά ανάσα.

— Κάθε βράδυ με ξυπνάει. Πάντα γύρω στις τρεις ή τέσσερις τα ξημερώματα. Στην αρχή αγγίζει απαλά το πρόσωπό μου με την πατούσα της. Αν την αγνοήσω, αρχίζει να χτυπά πιο δυνατά. Μερικές φορές με δαγκώνει ακόμη και στο χέρι.

Σταμάτησε για μια στιγμή πριν συνεχίσει.

— Τραβάει την κουβέρτα από πάνω μου. Δεν ησυχάζει μέχρι να σηκωθώ από το κρεβάτι και να πάω να ξαπλώσω στον καναπέ του σαλονιού. Μόλις φύγω από την κρεβατοκάμαρα, κουλουριάζεται πάνω στο μαξιλάρι μου και κοιμάται ήσυχα μέχρι το πρωί.

— Πόσο καιρό συμβαίνει αυτό; — τη ρώτησα.

— Περίπου τρεις μήνες. Στην αρχή νόμιζα ότι είχε αλλάξει η συμπεριφορά της. Μετά άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως το πρόβλημα ήμουν εγώ.

Χαμήλωσε το βλέμμα της.

— Ο ψυχοθεραπευτής μου είπε ότι πιθανότατα πρόκειται για αϋπνία που σχετίζεται με το άγχος. Μου χορήγησε φαρμακευτική αγωγή, αλλά τίποτα δεν άλλαξε.

Η Λούνα καθόταν ήσυχα δίπλα στην ιδιοκτήτριά της, χωρίς να παίρνει στιγμή τα μάτια της από πάνω της.

Προχώρησα σε πλήρη κλινική εξέταση. Οι καρδιακοί παλμοί της ήταν φυσιολογικοί, η αναπνοή της καθαρή και το βάρος της απολύτως υγιές. Από κάθε άποψη, επρόκειτο για μια γάτα που βρισκόταν σε εξαιρετική κατάσταση υγείας.

— Άννα, — τη ρώτησα, — όταν η Λούνα σε ξυπνάει, πώς αισθάνεσαι;

Η Άννα σκέφτηκε για λίγα δευτερόλεπτα πριν απαντήσει.

— Άσχημα. Η καρδιά μου αρχίζει να χτυπά πολύ γρήγορα. Το στόμα μου στεγνώνει. Μερικές φορές νιώθω σαν να μην μπορώ να αναπνεύσω σωστά. Στην αρχή πιστεύω ότι ανεβαίνει η πίεσή μου. Παίρνω ένα χάπι και πηγαίνω να ξαπλώσω στον καναπέ. Ύστερα από λίγη ώρα, εκεί νιώθω καλύτερα.

— Σου έχει πει ποτέ κάποιος ότι ροχαλίζεις; — τη ρώτησα.

Έδειξε αμήχανη.

— Μια γειτόνισσα μού είχε πει κάποτε ότι, τη νύχτα, ακούγεται σαν να σταματώ να αναπνέω και μετά ξαφνικά να λαχανιάζω προσπαθώντας να πάρω αέρα.

Έριξα μια ματιά στη γάτα. Η Λούνα δεν είχε πάρει στιγμή τα μάτια της από την ιδιοκτήτριά της.

— Από ό,τι φαίνεται, η Λούνα δεν σε ξυπνά επειδή είναι επιθετική, — είπα. — Είναι πιθανό να αντιδρά σε όσα συμβαίνουν στον οργανισμό σου ενώ κοιμάσαι. Τα ζώα μπορούν να αντιληφθούν μεταβολές στην αναπνοή ή στον καρδιακό ρυθμό. Για εκείνη, αυτό ίσως λειτουργεί ως προειδοποιητικό σήμα.

Η Άννα με κοίταξε δύσπιστα.

— Δηλαδή μου λέτε ότι με σώζει;

— Δεν μπορώ να το αποδείξω με βεβαιότητα, — απάντησα. — Όμως το πρόβλημα πιθανότατα δεν είναι η γάτα. Χρειάζεται να κάνεις ιατρικές εξετάσεις: αιματολογικό έλεγχο, μέτρηση σακχάρου, καρδιολογική αξιολόγηση και ίσως μια μελέτη ύπνου. Ξεκίνησε από εκεί.

Έμεινε σιωπηλή για αρκετή ώρα και τελικά έγνεψε καταφατικά.

Μία εβδομάδα αργότερα, η Άννα τηλεφώνησε ξανά. Αυτή τη φορά, η φωνή της δεν έκρυβε πια την εξάντληση που είχα αντιληφθεί στην πρώτη μας επικοινωνία.

— Έκανα όλες τις εξετάσεις, — μου είπε. — Το σάκχαρό μου είναι αυξημένο. Επίσης, ο γιατρός με παρέπεμψε σε καρδιολόγο. Διαπίστωσαν ότι έχω καρδιολογικά προβλήματα. Μου εξήγησαν ότι κάποιες φορές σταματώ να αναπνέω κατά τη διάρκεια του ύπνου. Χρειάζονται επιπλέον εξετάσεις. Ο γιατρός είπε ότι η κατάσταση είναι σοβαρή.

Σταμάτησε για λίγο και πρόσθεσε σιγανά:

— Αν η Λούνα δεν με ξυπνούσε… θα συνέχιζα να πιστεύω ότι όλα οφείλονταν απλώς στο άγχος μου.

Σήμερα, η Άννα ακολουθεί την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή. Λαμβάνει τα φάρμακά της και συμμετέχει σε πρόγραμμα αντιμετώπισης των διαταραχών ύπνου. Κοιμάται πολύ καλύτερα πλέον.

Η Λούνα εξακολουθεί να την επισκέπτεται τα βράδια — μόνο που τώρα δεν την ξυπνά. Απλώς ξαπλώνει δίπλα της και γουργουρίζει απαλά.