Χθες ήταν πραγματικά μια αποπνικτική μέρα. Ο αέρας ήταν ακίνητος, η άσφαλτος έλιωνε κάτω από τα πόδια μου, και το μόνο που ήθελα ήταν να φτάσω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στο σπίτι και να ανάψω το κλιματιστικό. Αλλά πριν από αυτό, αποφάσισα να πεταχτώ μέχρι το σούπερ μάρκετ — να αγοράσω κάτι για το βραδινό.
Στο πάρκινγκ περπατούσα ανάμεσα στα αυτοκίνητα, μισοκλείνοντας τα μάτια μου από τον ήλιο, όταν ένιωσα κάτι… περίεργο. Γύρισα — και την είδα.
Ένα λυκόσκυλο. Καθόταν μέσα σε ένα κλειδωμένο αυτοκίνητο, υποφέροντας από τη ζέστη. Αμέσως με κυρίευσε ανησυχία: τα τζάμια ήταν θολά από τη θερμότητα, ο σκύλος ανάσαινε βαριά, είχε βγάλει έξω τη γλώσσα του, τα μάτια του ήταν θολά.
Φαινόταν καθαρά — ήταν στα όριά του. Αν έξω είχε 30 βαθμούς, μέσα στο αυτοκίνητο η θερμοκρασία ήταν πολύ υψηλότερη.
Στο παρμπρίζ είδα ένα σημείωμα με έναν αριθμό τηλεφώνου. Πήρα τηλέφωνο. Ένας άντρας απάντησε. Προσπάθησα να του εξηγήσω ήρεμα:
«Ο σκύλος σας υποφέρει από τη ζέστη, γυρίστε αμέσως, ανοίξτε τουλάχιστον ένα παράθυρο!» Αλλά το μόνο που άκουσα ήταν ένα ψυχρό:
— Του άφησα νερό. Δεν σας αφορά.
Πράγματι, υπήρχε νερό — αλλά μέσα σε κλειστό μπουκάλι. Έβραζα από θυμό. Πείτε μου, πώς μπορεί ένας σκύλος να πιει νερό από μπουκάλι; Δεν άντεχα άλλο να περιμένω.
Πήρα μια πέτρα από κοντά και με όλη μου τη δύναμη χτύπησα το τζάμι. Έσπασε με θόρυβο. Ο συναγερμός άρχισε να ουρλιάζει σε όλο το πάρκινγκ, αλλά δεν με ένοιαζε.
Έβγαλα το σκύλο έξω. Έπεσε στο έδαφος, ανάσαινε βαριά, αλλά είχε αρχίσει να νιώθει καλύτερα. Τον έριξα νερό και κάλεσα βοήθεια.
Μερικά λεπτά αργότερα έφτασε ο «ιδιοκτήτης». Το πρόσωπό του παραμορφωμένο από θυμό:
— Τι στο καλό κάνετε! Θα καλέσω την αστυνομία!
Όταν ήρθαν οι αστυνομικοί, συνέβη κάτι που κανείς μας δεν περίμενε 😱😨
Λοιπόν, κάλεσε. Όμως η αστυνομία, αφού άκουσε και τις δύο πλευρές και είδε την κατάσταση του ζώου, αποφάσισε ότι εγώ δεν παραβίασα τον νόμο.
Του επέβαλαν πρόστιμο, άνοιξαν δικογραφία για κακοποίηση ζώων, και σε μένα — μου έδωσαν το χέρι και μου είπαν «ευχαριστώ».
Και ο σκύλος;
Τώρα είναι σπίτι, μαζί μου. Ένα χορτάτο, χαρούμενο κουβάρι αφοσίωσης. Εκείνο το λυκόσκυλο που χθες σχεδόν πέθανε λόγω κάποιου αμελούς ανθρώπου, σήμερα κοιμάται στα πόδια μου. Και, ξέρετε, θα έσπαγα ξανά το τζάμι. Χωρίς αμφιβολία.
Δεν καταλαβαίνω αυτούς τους ανεύθυνους ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ότι τα ζώα είναι ζωντανά όντα όπως κι εμείς, που χρειάζονται φροντίδα. Δεν είναι παιχνίδια!
