Ο Χαμένος Σκύλος και η Γάτα που Με Παρηγόρησε
Όταν πριν από μερικά χρόνια χάσαμε τον σκύλο μας, ένιωσα σαν να έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Ο πόνος ήταν σχεδόν αβάσταχτος: καθόμουν στο πάτωμα και τα δάκρυα πλημμύριζαν το πρόσωπό μου. Οι αναμνήσεις που με συνδέουν με τον σκύλο ήταν παντού γύρω μου, κάθε κίνηση μου ήταν γεμάτη από αυτές. Η αγάπη που μου είχε προσφέρει ήταν τώρα άδεια και πονεμένη.
Και τότε ήρθε εκείνη: η γάτα. Ήρθε ήρεμα και σχεδόν αθόρυβα κοντά μου. Δεν είπε λέξη, απλά έφερε το κεφάλι της κοντά μου και άρχισε να τρίβεται πάνω μου. Με το γλυκό, ροδιστό της νιαούρισμα, φαινόταν σαν να ήθελε να εκφράσει όσα τα λόγια δεν μπορούσαν να πουν. Καθώς ένιωθα τη γούνα της στο χέρι μου και το νιαούρισμά της, σαν ζεστό αεράκι, απλωνόταν μέσα μου, μια παράξενη ανακούφιση με κατέλαβε.
Η γάτα δεν προσπάθησε να μου δώσει συμβουλές ή να εξηγήσει τον πόνο. Απλά ήταν εκεί, και χωρίς να πει τίποτα, η παρουσία της ήταν αρκετή για να φέρει λίγη ανακούφιση. Κατάλαβε ότι τα λόγια δεν βοηθάνε, αλλά η αγάπη και η συντροφιά που μου προσέφερε ήταν αρκετή για να με κάνει να ξεχάσω, έστω και για λίγο, την απώλεια.
Ίσως δεν είμαστε μόνο εμείς οι άνθρωποι που αισθανόμαστε τον πόνο. Τα ζώα νιώθουν κι αυτά τη θλίψη μας, και μερικές φορές ξέρουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πώς να μας παρηγορήσουν. Η γάτα, μετά την απώλεια του σκύλου, ως πιστός σύντροφος, μου έδειξε πως η αγάπη πάντα υπερνικά τον πόνο.
