Πρόσφατα, η πεθερά μου χάρισε στην πεντάχρονη κόρη μας ένα καινούργιο ροζ ποδήλατο. Λαμπερό, με λευκές ρόδες και καλαθάκι σε σχήμα καρδιάς. Δεν ήταν φτηνό, και με τον άντρα μου είχαμε συμφωνήσει από πριν ότι ένα τέτοιο δώρο θα το έπαιρνε μόνο για τα γενέθλιά της — ως μια ξεχωριστή έκπληξη. Αλλά η πεθερά είχε άλλη γνώμη.
— Δεν μπόρεσα να το προσπεράσω, είπε όλο λάμψη. — Η εγγονή μου αξίζει το καλύτερο!
Η κόρη μας ξετρελάθηκε, έκανε ποδήλατο στην αυλή όλη μέρα και φυσικά ευχαριστήσαμε την πεθερά. Της προτείναμε μάλιστα να της επιστρέψουμε μέρος των χρημάτων, αλλά εκείνη αρνήθηκε κατηγορηματικά:
— Για χάρη της θα έκανα τα πάντα. Έδωσα και τις τελευταίες μου οικονομίες. Μην ανησυχείτε.
Αλλά σύντομα κατάλαβα πως στην πραγματικότητα, όλοι μας είχαμε δώσει πολύ περισσότερα.
Στην αρχή όλα έμοιαζαν αθώα. Απλώς ερχόταν πιο συχνά επίσκεψη. Πάρα πολύ συχνά. Σχεδόν κάθε μέρα.
— Βλέπετε πόσο ευτυχισμένη είναι; έλεγε με ένα παγωμένο χαμόγελο, κοιτάζοντας την κόρη μας. — Καλά που επενέβηκα, γιατί εσείς όλο το καθυστερούσατε αυτό το ποδήλατο…
Και μετά άρχισε να υπενθυμίζει, τάχα δήθεν τυχαία:
— Εγώ πάντως ξόδεψα τα τελευταία μου λεφτά για αυτό το δώρο, ναι-ναι… Αλλά δεν πειράζει, αρκεί που είναι χαρούμενη η εγγονή μου.
Στην αρχή το εκλάβαμε ως ανάγκη για περισσότερη επαφή. Συμμετοχή. Αλλά τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Η πεθερά άρχισε να γκρινιάζει:
— Δεν το βάζεις σωστά το ποδήλατο! Θα γδαρθεί!
— Ξαναπέρασες με ταχύτητα μέσα από τη λακκούβα! Κι αν το χαλάσεις;
Η κόρη μας άκουγε με σκυμμένο κεφάλι. Δεν έκανε πια ποδήλατο με τον ίδιο ενθουσιασμό. Το ποδήλατο είχε γίνει σχεδόν απαγορευμένο. Προσπάθησα να μιλήσω με την πεθερά:
— Μαμά, σε παρακαλώ, μην πιέζεις το παιδί. Είναι απλώς ένα παιχνίδι.
Η πεθερά θύμωσε. Δεν μας μίλησε για καιρό. Και το επόμενο πρωί έγινε κάτι που δεν περιμέναμε καθόλου.
Ξύπνησα από τους λυγμούς της κόρης μας. Στεκόταν με τις πιτζάμες έξω από το γκαράζ, κρατώντας μια άδεια αλυσίδα με κλειδί. Το ποδήλατο είχε εξαφανιστεί. Η πεθερά απλώς πήρε πίσω το δώρο της.
Αργότερα έστειλε μήνυμα: «Πήρα το ποδήλατο. Αφού δεν ξέρετε να μαθαίνετε στο παιδί σας πώς να φέρεται στα πράγματα, θα το κάνω εγώ.»
Η κόρη μας έκλαιγε με λυγμούς. Δεν μπορούσαμε να τη συνεφέρουμε. Τότε κατάλαβα πως έπρεπε να εκδικηθώ την αυθάδη πεθερά — και έκανα κάτι για το οποίο δεν μετανιώνω καθόλου 😊😲 Τα λέω και σε εσάς στο πρώτο σχόλιο, και ελπίζω να έχω τη στήριξή σας 👇👇
Την επόμενη μέρα πήγαμε και αγοράσαμε ένα καινούργιο ποδήλατο. Η κόρη μας χαμογέλασε ξανά, αλλά όχι με τον ίδιο ενθουσιασμό όπως την πρώτη φορά. Και τότε κατάλαβα: αυτή η ιστορία δεν μπορούσε να μείνει έτσι.
Το επόμενο βράδυ της τηλεφώνησα.
— Μαμά, θα περάσουμε από το σπίτι σου. Ελπίζω να είσαι εκεί.
Ήταν εκεί. Βγήκε να μας υποδεχτεί, σίγουρη πως όλα είχαν ξεχαστεί. Αλλά δεν ήρθα μόνη.
Πίσω μου έμπαιναν δύο γεροδεμένοι άντρες. Περάσαμε στο σαλόνι της, και με ένα νεύμα τους έδειξα τον δερμάτινο καναπέ που της είχαμε χαρίσει με τον άντρα μου πριν έξι μήνες, για τα γενέθλιά της.
— Αυτόν εδώ; — ρώτησε ο ένας.
— Ναι, — απάντησα ήρεμα. — Πάρτε τον.
Η πεθερά έμεινε άφωνη.
— Είστε τρελοί; Αυτός είναι ο καναπές μου!
Την κοίταξα κατευθείαν στα μάτια:
— Πολύ ακριβός καναπές για να χαλάσει. Δεν ξέρεις να τον προσέχεις — κοίτα, εκεί έχει γρατζουνιά. Ανησυχούμε για την κατάστασή του.
Η πεθερά έμεινε στη μέση του σαλονιού, πιο χλωμή κι απ’ τον τοίχο πίσω της.
