Η Οξάνα βγήκε από το γυναικολογικό ιατρείο με τα πόδια βαριά σαν βαμβάκι. Εγκυμοσύνη 8 εβδομάδων. Κάτι τέτοιο σίγουρα δεν περίμενε να ακούσει από τον γιατρό.
Τα προβλήματα με το σώμα της τα απέδιδε στην κούραση, στην έλλειψη βιταμινών, στις αλλαγές της ηλικίας, αλλά σίγουρα όχι σε εγκυμοσύνη.
Τον γιο της, Ιλιά, τον γέννησε στα 26, ένα χρόνο μετά τον γάμο. Μετά από λίγα χρόνια ήθελε να κάνει κι άλλο παιδί, ιδανικά ένα κοριτσάκι… Αλλά δεν συνέβη. Η εγκυμοσύνη δεν ήρθε, παρόλο που εκείνη και ο σύζυγός της ήταν απολύτως υγιείς.
Και ξαφνικά, στα 43 της, ήρθε η είδηση σαν χιονοστιβάδα… Η Οξάνα περπατούσε αργά προς το σπίτι, σκεπτόμενη πώς θα το πει στον άντρα της, στον γιο της… Αναρωτιόταν πώς θα αντιδράσουν. Δεν είναι αργά για να γεννήσει; Άλλοι ήδη έχουν εγγόνια σε αυτή την ηλικία… Το τηλέφωνο χτύπησε, ήταν η μητέρα της.
Γειά σου, κόρη μου, που είσαι; Θα έρθεις για λίγο; Ο πατέρας έχει όλη μέρα πίεση, μήπως επηρεάζει ο καιρός…
Ναι, μαμά, έρχομαι αμέσως. Έχω ένα νέο… Δεν ξέρω πώς να το πω…
Έλα μέσα, κόρη μου, τι νέα είναι αυτά; Ελπίζω να είναι όλα καλά;
Μόλις ήμουν στον γυναικολόγο, είμαι έγκυος, ήδη δύο μήνες…
Θεέ μου, κόρη μου, μα πως… Στην ηλικία σου; Ο Ιλιάς είναι ήδη μεγάλος, θα περιμέναμε εγγόνια… Και τι θα κάνεις; Τι είπε ο Αντρέι;
Κανείς δεν ξέρει ακόμα, μόνο ο γιατρός…
Δεν πειράζει, κόρη μου, γέννησε, εμείς είχαμε 7 παιδιά και τα κατάφερα όλα… Σύζυγέ μου, στρώσε το τραπέζι, ας γιορτάσουμε, δες, θα έρθει εγγονή, θα προλάβουμε να την καμαρώσουμε…
Έχεις τρελαθεί, παλιέ, τι γιορτή; Κοίτα την πίεσή σου… Εσύ, Οξάνκα, σκέψου καλά, χρειάζεστε ένα παιδί τώρα; Οι καιροί είναι δύσκολοι, ένα παιδί φτάνει. Κι εσύ σκέψου, θα είσαι 60 και το παιδί 17, πού πάει αυτό;
Μαμά, θα τα βρούμε με τον Αντρέι…
Στο δείπνο η Οξάνα αποκάλυψε τα νέα της στον άντρα και στον γιο της. Ο Ιλιάς κοίταξε τη μαμά του μπερδεμένος…
Είσαι έγκυος; Σε αυτή την ηλικία; Είσαι ήδη μεγάλη! Σοβαρά σκέφτεσαι να γεννήσεις;
Γιε μου, δεν είμαι και τόσο γερασμένη, μπορώ να κρατήσω και να γεννήσω το παιδί… Δεν θέλεις αδερφό ή αδερφή;
Μα γιατί χρειάζεστε άλλο παιδί; Δεν είμαι αρκετός εγώ; Δεν υπάρχουν άλλα προβλήματα; Τέλος πάντων, αποφασίσατε στα γεράματα να κάνετε μωρό…
Ο Ιλιάς σηκώθηκε από το τραπέζι και μπήκε στο δωμάτιό του, χτυπώντας την πόρτα. Η Οξάνα κοίταξε απογοητευμένη τον άντρα της.
Αντρέιου, γιατί σιωπάς; Χαίρεσαι που θα γίνεις ξανά πατέρας;
Εγώ; Είναι τόσο απρόσμενο, δεν ξέρω… Δεν είμαστε πολύ μεγάλοι για ένα μωρό; Πάντα ήθελα άλλο παιδί, ξέρεις, αλλά τώρα… Δεν είσαι πια νέα, θα είναι δύσκολο και η γέννα και η φροντίδα του μωρού… Ανησυχώ για σένα…
Αχ, εγώ ακόμα ανταγωνίζομαι τις νέες! Κοίτα, ο Ιλιάς τελειώνει το σχολείο, θα φύγει για σπουδές, κι εμείς θα μείνουμε μόνοι… Έτσι, θα γίνουμε ξανά γονείς, η ζωή θα γεμίσει με νέο νόημα.
Και το οικονομικό θέμα δεν υπάρχει, ευτυχώς έχουμε καλό εισόδημα, η εταιρεία σου ανθεί.
Τότε βγήκε ο Ιλιάς από το δωμάτιο.
Και τι, τώρα οι σπουδές μου, το διαμέρισμα που θέλατε να μου πάρετε, θα πάνε χαμένα; Θα έχετε άλλο παιδί, δεν θα ασχολείστε μαζί μου…
Ιλιά, τι λες; Φυσικά όλα ισχύουν, έχουμε ήδη βάλει χρήματα για σπουδές και διαμέρισμα, μην ανησυχείς…
Α, μαμά, θα πάρεις και επίδομα μητρότητας, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τις σπουδές μου… Τελικά, δεν είναι και τόσο άσχημα που θα γεννήσεις…
Ακόμα και να το σκεφτώ, ξέχασα το επίδομα… Με ανησυχεί περισσότερο η ηλικία μου, θεωρούμαι γυναίκα που γεννά αργά, είμαι σε ομάδα κινδύνου…
Μην ανησυχείς, αγαπημένη, θα τα καταφέρεις. Γιε μου, θα γίνεις μεγάλος αδερφός, μπορείς να φανταστείς;
— Όχι, δεν μπορώ να φανταστώ… Δεν θέλω άλλα παιδιά στην οικογένειά μας, αλλά αν εσείς τόσο θέλετε, γεννήστε, αναθρέψτε… Αλλά να σας πω κατευθείαν, δεν θα αγαπήσω αυτό το παιδί. Τα μωρά δεν είναι για μένα, φοβάμαι να τα κρατήσω, κλαίνε, λερώνονται… φου…
Η Οξάνα στενοχωρήθηκε από αυτή τη στάση του γιου της. Καταλάβαινε ότι ίσως κάπου ζηλεύει, αλλά η αρνητική του διάθεση δεν της άρεσε καθόλου.
Η πεθερά αντέδρασε έντονα στην είδηση.
— Τι κάνετε, έχετε τρελαθεί τελείως; Τι παιδιά, Οξάνα, εσύ σχεδόν πενήντα, πρέπει να σκέφτεσαι τη σύνταξη, όχι τα παιδιά! Και ο Αντρέι δεν είναι πια παιδί, ακόμα κι αν είναι ένα χρόνο μικρότερος από σένα… Ο Ιλιάς δεν σας φτάνει; Και εμείς είμαστε μεγάλοι, δεν μπορούμε να βοηθήσουμε, ούτε καν να κρατήσουμε το παιδί για λίγο… Στη θέση σου θα έκανα έκτρωση και τελείωνε!
— Αυτό είναι δικό μας θέμα… Δεν ζητάμε βοήθεια, απλώς σας ενημερώσαμε!
Η Οξάνα έκλεισε την πόρτα του δωματίου και ξέσπασε σε κλάματα. Για την ίδια η είδηση της εγκυμοσύνης ήταν σοκ, και οι συγγενείς αντιδρούσαν έτσι… Ο Αντρέι επίσης δεν έδειξε ιδιαίτερη χαρά… Ο Ιλιάς ξεκάθαρα είπε ότι δεν θα αγαπήσει το παιδί… Τι να κάνει, πώς να τα καταφέρει;
Η Οξάνα τηλεφώνησε σε μια φίλη και της είπε τα νέα.
— Μα τι λες… Είσαι σίγουρη για την εγκυμοσύνη; Μήπως άρχισε η κλιμακτήριος; Και θα γεννήσεις; Εγώ δεν θα το έκανα… Τι θα γίνει αν γεννηθεί παιδί με σύνδρομο Down; Ξέρεις, γνωστοί μου συνέβη, γέννησαν άρρωστο παιδί και τώρα ταλαιπωρούνται…
Η Οξάνα αποφάσισε να μην πει τίποτα σε κανέναν άλλο, βλέποντας τέτοιες αντιδράσεις. Ό,τι γίνει, θα γίνει… Δεν θα σκοτώσει το παιδί.
Η εγκυμοσύνη κύλησε ήρεμα, η ίδια η Οξάνα δεν το περίμενε. Όλες οι εξετάσεις και τα screenings ήταν φυσιολογικά. Ο Ιλιάς συνέχιζε να κρατάει απόσταση από τη μητέρα του. Πριν την αποφοίτηση από το σχολείο δήλωσε:
— Μαμά, μη έρθεις στην αποφοίτηση, παρακαλώ. Ντρέπομαι μπροστά στα παιδιά που η μαμά μου έχει φουσκωμένη κοιλιά… Άφησε μόνο τον μπαμπά να έρθει, θα πω ότι είσαι άρρωστη…
— Ιλιά, τι λες; Ονειρευόμουν τόσο πολύ να παρευρεθώ σε αυτή την αποφοίτηση. Είσαι ο αγαπημένος μου γιος, θέλω να δω πώς θα πάνε όλα… Πώς μπορείς να ντρέπεσαι για τη μητέρα σου;
— Ε, για τώρα είμαι ο αγαπημένος σου γιος, σύντομα θα έχεις κάποιον άλλον να αγαπήσεις… Τα παιδιά θα με κοροϊδέψουν που η μαμά μου, σε αυτή την ηλικία, θέλει να γεννήσει…
Η Οξάνα στενοχωρήθηκε πολύ ακούγοντας αυτά. Όλη τους τη ζωή είχαν κάνει τα πάντα για τον γιο τους, και τώρα να ο αποξενωμένος…
Τελικά, πήγε στην αποφοίτηση παρά την επιθυμία του γιου της. Εκείνος δεν πλησίασε ούτε μια φορά τη μητέρα του, κάνοντας ότι δεν την βλέπει…
Λίγες εβδομάδες πριν τον τοκετό, η Οξάνα αρρώστησε και την μετέφεραν στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο. Οι γιατροί είπαν ότι θα έπρεπε να μείνει υπό παρακολούθηση μέχρι τον τοκετό. Λίγο νωρίτερα από το αναμενόμενο, γεννήθηκε η κόρη της, η Μάσενκα. Μια υγιής, ήρεμη κορούλα.
Όλοι τηλεφωνούσαν για να συγχαρούν. Εκτός από τον γιο της. Σπούδαζε σε άλλη πόλη και ερχόταν σπάνια σπίτι.
Όταν η Μάσα έγινε ενός μηνός, ο Ιλιάς ήρθε στο σπίτι. Η Οξάνα ανησυχούσε πώς θα δεχόταν τη μικρή αδελφή…
— Γιε μου, γνώρισε τη μικρή σου αδελφούλα, τη Μάσενκα…
— Ναι, ξέρω πώς τη λένε… Τώρα θα φάω και θα πάω στον φίλο μου…
— Εντάξει. Θα πάω στην κουζίνα να στρώσω το τραπέζι…
Λίγα λεπτά αργότερα μπήκε στο δωμάτιο για να καλέσει τον γιο της. Εκείνος κρατούσε άβολα τη μικρή, τυλιγμένη σαν στρατιώτης στην κουβερτούλα της.
— Κινηθήκαμε και άρχισε να κλαίει, γι’ αυτό τη πήρα…
— Μπράβο, γιε μου, δεν φοβάσαι να τη κρατάς;
— Μαμά, είναι τόσο μικρή… Και χαριτωμένη… Κοίτα πώς τσαλακώνει τη μυτούλα της… Ω, μου χαμογέλασε, κοίτα…
Η Οξάνα κοιτούσε με έκπληξη τον γιο της και δεν τον αναγνώριζε. Χαμογελούσε κοιτάζοντας τη μικρή του αδελφή. Και εκείνη του χαμογελούσε κι εκείνη με τη σειρά της…
— Μαμά, μπορώ απόψε να δω πώς θα την κάνεις μπάνιο; Είναι σαν μικρό μωράκι, και μου φαίνεται ότι μοιάζει και λίγο σε μένα… Τι ηλίθιος ήμουν που δεν ήθελα να την…
— Φυσικά, γιε μου, θα με βοηθήσεις…
Η Μάσενκα έγινε η αγαπημένη όλων. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες την πρόσεχαν με μεγάλη χαρά. Και κανείς πλέον δεν θυμόταν ότι κάποτε αποθάρρυναν την Οξάνα και αμφέβαλαν… Και ο Ιλιάς χαίρονταν περισσότερο από όλους για το «άλλο παιδί»…
