Η ΓΑΤΑ ΕΚΛΑΙΓΕ!
ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΥΡΛΙΑΖΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΠΑΣΑΝΕ ΤΑ ΣΠΑΓΓΕΛΑ!
ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ… 🙏🙏
Ο σκύλος Χατσικό έγινε σύμβολο πίστης και περηφάνιας των Ιαπώνων. Γυρίστηκαν ταινίες γι’ αυτόν και στήθηκαν μνημεία. Όμως για τον χωριατόγατο Γκάβρικ δεν φτιάχτηκε καμία ταινία. Κι όμως η ψυχή του ήταν ίδια με του Χατσικό…
Αρχικά, το πλήρες όνομά του ήταν Γκάβρος.
Όταν ήταν μικρός, ο ιδιοκτήτης του, που τον φώναζαν απλά Ιβάνιτς, διάβασε ένα βιβλίο για ένα αγόρι που είχε γενναία συμπεριφορά στις γαλλικές επαναστάσεις. Όταν μεγάλωσε και βρήκε τον γατούλη, που κάποιος είχε πετάξει στα σκουπίδια, τον ονόμασε έτσι. Από τότε ήταν αχώριστοι — όπου κι αν πήγαινε ο Ιβάνιτς, ο Γκάβρικ περπατούσε δεξιά του. Του άρεσε πολύ το γάλα και ο ιδιοκτήτης του κάθε βδομάδα αγόραζε ένα μεγάλο τριών λίτρων μπουκάλι κατευθείαν από το αγρόκτημα.
Επίσης του έπαιρνε ψάρι από το χωριατικό μαγαζί. Ήταν ένας πολύ καλοζωισμένος και όμορφος γάτος. Οι γύρω τον σεβόντουσαν, όπως και τον ιδιοκτήτη του.
Ο Γκάβρικ ήταν περίπου δέκα χρονών όταν ήρθαν για αυτόν οι μαύρες μέρες. Ο Ιβάνιτς μπήκε στο νοσοκομείο. Ο παππούς ήξερε τι θα συνέβαινε και έτσι είπε και έδειξε στους γείτονες πού έκρυβε τα κλειδιά στον κήπο και το φαγητό στην κουζίνα, έκανε αποθέματα τροφής για τη γάτα στο ψυγείο — προετοιμάστηκε.
Και τα είπε και στον Γκάβρικ, σα να αποχαιρετούσε και να του έδινε εντολή — να είναι καλός, αξιοπρεπής, και να τον περιμένει! Να περιμένει σίγουρα, γιατί θα επιστρέψει! Και θα τον αγκαλιάσει…
Ακολούθησαν τα πιο τρυφερά λόγια και ατέλειωτα φιλιά… Όποιος το έχει ζήσει ξέρει τι σημαίνει — δεν περιγράφεται με λέξεις…
Ο Ιβάνιτς είχε ετοιμάσει από πριν την τσάντα του για το νοσοκομείο, το πιο σημαντικό ήταν να μην ξεχάσει τους φορτιστές για τα δύο κινητά του — για να ενδιαφέρεται για τον Γκάβρικ.
Η εγχείρηση του Ιβάνιτς ήταν προγραμματισμένη, χωρίς απρόοπτα. Και φαινόταν ότι πήγε καλά. Το κακό ήταν ότι στο περιφερειακό νοσοκομείο άρχισαν εργασίες ανακαίνισης, οι ασθενείς όπου μπορούσαν απολύονταν ή μεταφέρονταν σε άλλα τμήματα, και τον Ιβάνιτς έπρεπε να στείλουν στο κέντρο της περιοχής λόγω της φύσης της επέμβασης. Αυτός αντιστεκόταν, έλεγε σε όλους για τον Γκάβρικ του, μα ποιος θα τον έπαιρνε στα σοβαρά!
Τον πήγαν εκατό χιλιόμετρα μακριά.
Κάθε μέρα καλούσε τους γείτονες. Αρχικά άκουγε ενθουσιασμένες φωνές, μετά όμως παραδέχτηκαν ότι ο Γκάβρικ σχεδόν αρνιόταν το φαγητό, καθόταν συνέχεια στο δρόμο και δεν έφευγε. Τα κλειδιά δεν χρειάζονταν — δεν πήγαινε σπίτι χωρίς τον ιδιοκτήτη του.
Τελικά, όταν ο γάτος δεν έμοιαζε πια με τον εαυτό του, είχε αδυνατίσει πολύ και καθόταν αμίλητος για ώρες, ήρθε να τον πάρει ο Αλέξανδρος Στεπάνοβιτς από το διπλανό χωριό — πρώην γεωπόνος. Κάποτε καθόντουσαν μαζί με τον Ιβάνιτς στο ίδιο θρανίο και τους άρεσε να το θυμούνται. Έβαλε τον Γκάβρικ, που δεν είχε πια δύναμη να αντισταθεί, σε μια απλή τσάντα και τον πήγε μαζί του.
Για καιρό κανείς δεν έβλεπε τον γάτο.
Μετά έμαθαν πως ο Αλέξανδρος Στεπάνοβιτς πήγαινε τον Γκάβρικ στο νοσοκομείο όπου ήταν ο Ιβάνιτς. Ο Ιβάνιτς δεν μπορούσε να περπατήσει και έπρεπε να τον βάλουν στη θάλαμο μέσα σε τσάντα για να μην το πάρουν είδηση.
Ο Ιβάνιτς συγκινήθηκε, έκλαψε και πρόσταξε τον Γκάβρικ να υπακούει τον νέο αφέντη μέχρι να επιστρέψει. Οι επισκέπτες έφυγαν γρήγορα — στα νοσοκομεία δεν επιτρέπονται οι γάτες, σα να μην είναι άνθρωποι!
Και από τότε κάθε μέρα ο Γκάβρικ, που είχε ξαναβρεί την παλιά του μορφή, ερχόταν στην παλιά του αυλή την ίδια ώρα — όταν ερχόταν το λεωφορείο από την περιφέρεια.
Πέρασε πολύς καιρός. Κάτι δεν πήγαινε καλά στο νοσοκομείο του Ιβάνιτς — του όρισαν δεύτερη εγχείρηση. Οι γείτονες αναστέναξαν — όλα θα πάνε καλά;
Άλλωστε, η ηλικία! Όμως με τον Γκάβρικ μπορούσες να ρυθμίζεις το ρολόι! Στην ώρα του φρουρός! Αν επιστρέψει, τότε ο Ιβάνιτς θα έρθει. Δεν γίνεται να λείψει!
Τη μέρα της εγχείρησης οι γείτονες δεν πίστευαν στα μάτια τους — ο Γκάβρικ γύριζε νευρικά από το δρόμο στο σπίτι και πίσω, δεν ξάπλωνε και δεν περίμενε όπως πάντα. Μετά ξάπλωσε στο παλιό σκαλοπάτι και κοιμήθηκε… Κάποιοι σκέφτηκαν ότι αυτό ήταν κακό σημάδι… Και δεν πήγε στον προσωρινό αφέντη ούτε εκείνη τη μέρα ούτε τις επόμενες. Απλώς ξάπλωνε — και δεν κουνιόταν! Του έβαζαν γάλα και φαγητό. Κοίταζε με μάτια που το “πόθος” ήταν λίγος λόγος και συνέχιζε να ξαπλώνει.
Και τότε συνέβη κάτι. Ο Αλέξανδρος Στεπάνοβιτς ανακοίνωσε στους γείτονες ότι ο Ιβάνιτς βγήκε από το νοσοκομείο, έχει παραγγελθεί ειδικό αυτοκίνητο και θα έρθει εδώ! Ο Γκάβρικ ζωντάνεψε. Όλοι όσοι μπορούσαν βγήκαν έξω να δουν τη γάτα! Θα συναντηθούν; Πόσο κρίμα που κανείς δεν το τράβηξε! Εκατομμύρια προβολές θα είχε!
Ο Ιβάνιτς δεν είχε βγει ακόμα από το αυτοκίνητο, μόλις άνοιγαν οι αυτόματες πόρτες, και ο Γκάβρικ ήδη χώθηκε μέσα.
Και βγήκε ο Ιβάνιτς με τη γάτα να τον αγκαλιάζει σφιχτά στον λαιμό, να σφίγγεται στο μάγουλό του — και να κλαίει! Η γάτα έκλαιγε! Και οι γείτονες μαζί της. Πολλά έχει δει η ζωή, αλλά εκείνο το βράδυ όλοι έκλαιγαν λυγμούς!
Και ξέρετε, εκείνες τις στιγμές κανείς δεν έβλεπε γάτα —
Έβλεπε άνθρωπο…
