Η δύναμη του επαίνου: ένας καθρέφτης στους άλλους, ένα μέτρο για τον εαυτό μας

Ο αληθινός πλούτος δεν μετριέται στο πορτοφόλι μας, αλλά στην καρδιά και στο πνεύμα μας. Όποιος έχει κάτι —ομορφιά, ταλέντο, δύναμη ή καλοσύνη— μπορεί να το αναγνωρίσει και στους άλλους. Ο ειλικρινής έπαινος δεν είναι απλώς μια πράξη ευγένειας· είναι ένας δείκτης εσωτερικής πληρότητας.

Οι όμορφοι άνθρωποι δεν φοβούνται να θαυμάσουν την ομορφιά των άλλων. Δεν τους απειλεί, γιατί καταλαβαίνουν ότι η λάμψη του άλλου δεν μειώνει τη δική τους. Οι ταλαντούχοι εκτιμούν και αναγνωρίζουν το ταλέντο στους γύρω τους, και όταν κάποιος ξεπερνά τις δικές τους ικανότητες, δεν ζηλεύουν —υποκλίνονται και προσπαθούν να τον στηρίξουν.

Οι αληθινά δυνατοί επαινούν το κουράγιο και την υπομονή των άλλων. Ξέρουν τι κόστος έχει η δύναμη και την αναγνωρίζουν όταν τη βλέπουν. Οι ευγενείς ψυχές θαυμάζουν τη γενναιοδωρία και τη μεγαλοψυχία των συνανθρώπων τους, χωρίς να αισθάνονται μειονεκτικά.

Οι καλοί άνθρωποι βλέπουν το καλό σχεδόν παντού και δεν διστάζουν να το επισημάνουν. Ο κόσμος τους είναι φτιαγμένος από φως, και με αυτόν τον φακό αντικρίζουν την πραγματικότητα. Ξέρουν ότι ο έπαινος δεν αφαιρεί κάτι από αυτούς· αντίθετα, προσθέτει.

Η ικανότητα να επαινούμε με ειλικρίνεια είναι ένδειξη εσωτερικού πλούτου. Δείχνει όχι μόνο ότι έχουμε, αλλά και ότι ξέρουμε πώς να μοιραστούμε. Ο έπαινος είναι ένα φάρμακο κατά της πικρίας της ζωής, και όσοι το προσφέρουν απλόχερα είναι εκείνοι που έχουν λάβει απλόχερα.

Από την άλλη, όσοι δεν έχουν τίποτα καλό να πουν, συνήθως κουβαλούν μέσα τους φτώχεια συναισθηματική και ψυχική. Δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα —ούτε ζεστασιά, ούτε φως— παρά μόνο φθόνο και κακία. Αυτά γεμίζουν το άδειο τους σκεύος. Κι είναι κρίμα, γιατί με τέτοια «εφόδια» η ζωή γίνεται σκληρή και άγευστη.

Αν μέσα στη μέρα είπαμε έστω και μία καλή κουβέντα, αν επαινέσαμε κάποιον με την καρδιά μας, τότε ανταλλάξαμε ενέργεια με τον κόσμο. Και τότε κάτι μέσα μας μεγάλωσε: η ομορφιά, η εξυπνάδα, το ταλέντο, η ζωντάνια, η καλοσύνη… Γιατί αυτός που δίνει —είναι αυτός που τελικά λαμβάνει περισσότερο.