Κατάφερε να αγοράσει εισιτήρια μόνο από αυτή την αεροπορική εταιρεία. Όχι γιατί δεν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις αλλού – υπήρχαν. Αλλά μόνο αυτή συμφώνησε να της πουλήσει όλα τα καθίσματα σε μια σειρά
Ο λόγος ήταν απλός: είχε μετακομίσει πρόσφατα σε άλλη χώρα, και όπως φαινόταν, για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Έτσι, μετέφερε τώρα στον νέο της τόπο κατοικίας το πολυτιμότερο που είχε: τα δύο της λυκόσκυλα.
Όλα τα έγγραφα ήταν εντάξει, και όλες οι άδειες κανονισμένες.
Το μόνο που απέμενε ήταν να βρεθεί μια εταιρεία που θα δεχόταν να μεταφέρει τα σκυλιά στην καμπίνα.
Μία μόνο βρέθηκε. Και αυτό υπό τον όρο ότι θα αγόραζε όλα τα εισιτήρια της σειράς. Ήταν ακριβό. Πολύ ακριβό.
Αλλά τι να κάνει;
Τρία εισιτήρια, με έναν όρο:
Τα σκυλιά έπρεπε να φορούν φίμωτρο και να είναι δεμένα στα μπράτσα των καθισμάτων.
Αυτό της φάνηκε αποδεκτό. Άλλωστε, δεν υπήρχαν επιλογές.
Η πτήση διήρκεσε οκτώ ώρες. Οι αεροσυνοδοί τάισαν τα σκυλιά, τα χάιδεψαν.
Ήταν ήσυχα, γλυκά πλάσματα.
Κουλουριάζονταν δίπλα της και κοιτούσαν τρομαγμένα γύρω τους.
Μα εκείνη τα καθησύχαζε:
— Μην φοβάστε, καλοί μου. Μην φοβάστε.
Έλεγε απαλά.
— Σύντομα θα φτάσουμε. Στο νέο μας σπίτι. Εκεί έχει ένα μεγάλο πάρκο, και θα τρέχουμε μαζί και θα παίζουμε.
Τα λυκόσκυλα την άκουγαν με προσοχή και προσπαθούσαν να της γλείψουν το πρόσωπο ή το χέρι.
Την πίστευαν. Ήταν η μαμά τους.
Η μαμά που τα είχε πάρει όταν ήταν ακόμα κουτάβια και τα μεγάλωσε με τα ίδια της τα χέρια.
Και στη μαμά πρέπει να έχεις πίστη. Και αγάπη.
Οι αεροσυνοδοί χαμογελούσαν στα κοινωνικά και ήρεμα σκυλιά. Τους έφερναν φαγητό και νερό.
Όταν ο πιλότος ανακοίνωσε την προσγείωση, τα έλυσε από τα μπράτσα.
Δεν είχε πολλές αποσκευές. Ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη. Και τα πολυτιμότερα δίπλα της.
Στα δύο διπλανά καθίσματα: τα δύο αγαπημένα της σκυλιά.
Και τότε… έσπασε ο μπροστινός τροχός του αεροσκάφους. Κανείς δεν ήξερε γιατί.
Το αεροπλάνο έγειρε μπροστά, άρχισε να γλιστρά, στριφογύρισε, έφυγε από τον διάδρομο και κατευθύνθηκε με τρομερή ταχύτητα προς ένα τεράστιο υπόστεγο.
Μέσα στο αεροπλάνο επικράτησε χάος. Κραυγές, κλάματα. Μερικοί άνθρωποι λιποθύμησαν.
Κοίταξε έξω από το παράθυρο.
Ο τοίχος του υπόστεγου πλησίαζε, ασταμάτητα, σαν τρένο εκτός ελέγχου.
Τύλιξε τα σκυλιά στην αγκαλιά της.
— Δεν πειράζει, καλά μου. Είμαστε μαζί. Και όταν είμαστε μαζί…
Τίποτα δεν είναι τρομακτικό.
Τα φίλησε. Στις υγρές τους μυτούλες.
Το αεροπλάνο χτύπησε το υπόστεγο με το αριστερό φτερό.
Τα καύσιμα στο φτερό εξερράγησαν.
Και εκείνη έχασε τις αισθήσεις της.
Η τελευταία της σκέψη:
Μαζί. Είμαστε μαζί.
Ξύπνησε από τρομερό πόνο. Όλο της το σώμα πονούσε, κάθε κόκκαλο και μυς.
Δύο μεγάλα ροζ γλώσσες της έγλειφαν το πρόσωπο, και δύο ανήσυχα μάτια την κοιτούσαν με ελπίδα.
Στενάζοντας, ανασηκώθηκε. Το αεροπλάνο ήταν περίπου πενήντα μέτρα μακριά. Καιγόταν. Η ζέστη ήταν ανυπόφορη.
Από την πόρτα του αεροπλάνου μέχρι το σημείο που βρισκόταν υπήρχε ένα μονοπάτι από πατημένο χορτάρι.
Κοίταξε τα σκυλιά της.
— Εσείς με σώσατε;
Τα ρώτησε.
Και εκείνα άρχισαν να χοροπηδούν γύρω της με χαρά.
Εκείνα την έβγαλαν έξω όσο ήταν λιπόθυμη. Την τράβηξαν έξω από το φλεγόμενο αεροπλάνο.
Ασθενοφόρα, πυροσβεστικά και αστυνομικά αυτοκίνητα κατέφθαναν με τις σειρήνες τους.
Εκείνη καθόταν στο χώμα, αγκαλιάζοντας τους δύο σωτήρες της.
Έκλαιγε. Και εκείνοι της έγλειφαν τα αλμυρά δάκρυα από τα μάγουλά της.
Τώρα περπατούν σε ένα μεγάλο, όμορφο πάρκο. Στο νέο τους σπίτι.
Και είναι ευτυχισμένοι.
Και τι άλλο χρειάζεται για την ευτυχία, κυρίες και κύριοι;
Τι άλλο;
Τι σας ρωτάω;
Όταν η μαμά είναι εκεί… δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.
Μερικές φορές ξυπνάει μέσα στη νύχτα.
Ονειρεύεται τον τοίχο του υπόστεγου να πλησιάζει με τρομακτική ταχύτητα.
Τινάζεται πάνω με κραυγή.
Και τότε… εκείνα την ηρεμούν.
Και εκείνη ξανακοιμάται.
Σφιχταγκαλιάζοντας ό,τι πιο πολύτιμο έχει στη ζωή της.
Αυτή είναι όλη η ιστορία.
Και δεν έχω τίποτε άλλο να προσθέσω.
Γιατί ο καθένας έχει τα δικά του πολύτιμα.
