Λίζα: Η ιστορία των 400 γραμμαρίων
Μια καλοκαιρινή μέρα βρέθηκα σε ένα κέντρο αποτοξίνωσης όπου ο στόχος ήταν η κάθαρση του σώματος. Ένα απόγευμα βγήκα στον ήλιο και ανάμεσα στις ξαπλώστρες παρατήρησα ένα κορίτσι με φινετσάτη εμφάνιση, σαν μοντέλο. Πιάσαμε κουβέντα και τη ρώτησα γιατί είχε έρθει.
«Θέλω να χάσω μόνο 400 γραμμάρια», μου είπε.
Γέλασα, πίστεψα πως αστειευόταν. Δεν αστειευόταν.
«Αισθάνομαι χοντρή εδώ και έναν χρόνο. Ο φίλος μου είπε ότι αν δεν αδυνατίσω, θα με αφήσει. Βλέπεις αυτό;» – τσιμπάει λίγο δέρμα στην κοιλιά – «ντρέπομαι ακόμη και να καθίσω».
Σκέφτηκα πολύ αυτή τη συνομιλία. Της έδωσα ένα όνομα: Λίζα, το κορίτσι των 400 γραμμαρίων. Προφανώς, ο σύντροφός της θα ήθελε ανθρώπους σαν εμένα να μας πετάξει από το γκρεμό. Στη Σπάρτη του, μόνο οι αδύνατοι είχαν δικαίωμα να ζουν.
Πρόσφατα βρέθηκα σε μια άγνωστη παρέα, σε κάποιο εστιατόριο. Εκεί, μια κομψή γυναίκα καθόταν με σταυρωμένα πόδια, φορώντας εντυπωσιακό καλσόν. Τα παπούτσια της κρέμονταν χαλαρά από τις φτέρνες της, ενώ ισορροπούσε στις μύτες των ποδιών της, πίνοντας με χάρη. Όλοι οι άντρες την κοιτούσαν.
Και τότε εμφανίστηκε ο άντρας της. Πλησίασε το τραπέζι, χαιρέτησε με χειραψίες και έσκυψε κοντά της: «Σκέπασέ το! Έψησα μερικά βατόμουρα». Το είπε με τσακισμένη φωνή, με μίσος ανάμεσα στα δόντια του.
Εκείνη ίσιωσε την πλάτη της, κοκκίνισε, και ζήτησε κουβέρτα απ’ τον σερβιτόρο, ενώ καθόταν δίπλα στο τζάκι. Τυλίχτηκε σιωπηλά και πέρασε το υπόλοιπο βράδυ σαν τρομαγμένο πουλάκι.
Κάποτε αποφάσισα να διαβάσω τις βιογραφίες διάσημων συνθετών, ποιητών και συγγραφέων, ψάχνοντας το μυστικό της επιτυχίας τους. Αλλά σύντομα τα παράτησα. Πώς να συμβιβάσω την ιδιοφυΐα τους με την ανθρώπινη αδυναμία;
Η βιογραφία του Τολστόι με τάραξε. Λατρεύω την «Άννα Καρένινα», αλλά δυσκολεύτηκα να αποδεχτώ ότι όταν η γυναίκα του, Σοφία, μετά το πέμπτο παιδί αρρώστησε σοβαρά κι οι γιατροί της απαγόρευσαν να ξαναμείνει έγκυος, εκείνος της είπε: «Με συγχωρείς, αλλά σε τι μου χρησιμεύεις πλέον;». Είχαν ήδη δεκατρία παιδιά.
Στο Instagram βλέπω πανέμορφες κούκλες-Μπάρμπι. Η ζωή τους είναι γεμάτη γυμναστική, σολάριουμ, spa και περιποίηση. Το σώμα τους είναι το επάγγελμά τους. Είναι ακριβό και χρονοβόρο. Τις σέβομαι, αλλά νιώθω πως έχουμε μπερδευτεί ξανά.
Τα κορίτσια προσπαθούν να είναι όμορφες για να τις αγαπήσουν. Να τις προσέξουν οι άντρες. Κάποιος τους είπε ότι ομορφιά σημαίνει λεπτό σώμα, τέλεια φρύδια, σαρκώδη χείλη και σφιχτούς γλουτούς – και αυτές συμφώνησαν.
Και οι άντρες; Χάνονται ανάμεσα σε πανομοιότυπες κούκλες.
Μια μέρα πήγαμε με τον άντρα μου στη λαϊκή αγορά. Ήθελε κάτι για τον κήπο, εγώ απλώς περιπλανιόμουν. Έφτασα σε έναν πάγκο με διακοσμητικά: λαγουδάκια, φαναράκια, νάνους… Δύο άντρες προσπαθούσαν να διαλέξουν τον πιο όμορφο νάνο. Ο ένας σήκωνε και κοίταζε, ο άλλος γέλασε και φώναξε: «Άντε ρε φίλε, αποφάσισε! Έτσι διάλεγες και την πουτάνα χθες!»
Αστείο, ε;
Κορίτσια… Λίζα των 400 γραμμαρίων… Σβετλάνα με την κουβέρτα… Σοφία με τα 13 παιδιά… Πώς μπορείτε να μην σέβεστε και να μη φροντίζετε τον εαυτό σας; Πώς αποδέχεστε τέτοια συμπεριφορά, σαν να είστε προϊόν για ανταλλαγή με «αγάπη»;
Ποιος σας είπε ότι η τέλεια εμφάνιση είναι απαραίτητη για μια αληθινή σχέση;
Ξέρω χιλιάδες ιστορίες που αποδεικνύουν το αντίθετο. Η φίλη μου γνώρισε τον άντρα της στο νοσοκομείο. Ήταν χλωμή, με νυχτικό και ουροκαθετήρα. Κι όμως εκείνος την αγάπησε.
Έχετε δει τη Φρίντα Κάλο; Ε; Με τα φρύδια της; Κι όμως, οι πιο σπουδαίοι άντρες την ερωτεύονταν.
Πριν χρόνια, μια αποτυχημένη εξαγωγή δοντιού μου διέλυσε το στόμα. Πυρετός, παραμόρφωση, αιμορραγία, πρήξιμο. Ήμουν ράκος. Ο άντρας μου μού έδινε κεφίρ με κουτάλι. Είχα γάλα στα χείλη. Πήρα τον καθρέφτη και έκλαψα. Ήμουν αγνώριστη.
Και τότε είπε: «Είσαι η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο. Πάντα ήσουν. Θες να με παντρευτείς;»
Και όταν ανάρρωσα, υπήρξε ένα εστιατόριο, ένα δαχτυλίδι, ένα γόνατο, χειροκροτήματα από τους σερβιτόρους, μπαλόνια, λουλούδια… και το «Ναι».
