Το να είσαι γυναίκα κοστίζει ακριβά. Το υπολόγισα πρόσφατα: μια γυναίκα χρειάζεται πολύ περισσότερα χρήματα για να ζήσει από έναν άντρα. Έχει ένα σωρό έξτρα έξοδα
Ας ξεκινήσουμε με το κούρεμα. Γιατί το μακρύ μαλλί κοστίζει περισσότερο απ’ το κοντό; Διάκριση, αν με ρωτάτε.
Μα κόβεται ο ίδιος όγκος μαλλιών! Ό,τι έχεις στις άκρες, έχεις και στις ρίζες. Και το πιο τρελό; Αν κάνεις κοντό κούρεμα, όλοι το σχολιάζουν, λένε κομπλιμέντα.
Αν όμως κόψεις μακριά μαλλιά, το μαθαίνουν τρία άτομα: εσύ, ο κομμωτής και το πορτοφόλι σου. Άδικο, έτσι;
Γι’ αυτό και πολλές γυναίκες κουρεύουν μόνο τη φράντζα. Τα υπόλοιπα «τα μακραίνουν». Και οικονομικό, και πρακτικό.
Τώρα καταλαβαίνω γιατί οι κοπέλες παλιά έπλεκαν κοτσίδες και κάθονταν στο παράθυρο. Ήταν θέμα οικονομίας.
Έπλενες τα μαλλιά με ρίζα κολλιτσίδας, τα χτένιζες με ξύλινη χτένα, και καθάρισες. Ούτε σαμπουάν επώνυμα, ούτε μάσκες, ούτε θεραπείες.
Τις κατεστραμμένες άκρες τις διόρθωνες μία φορά το χρόνο – πηδώντας πάνω από τη φωτιά του Άη Γιάννη.
Σήμερα, για να κρατήσεις κοτσίδα, πρέπει να πουλήσεις το μοσχάρι. Συμπληρώματα, αμπούλες, ενέσεις στο κρανίο και παρακάλια στα κύτταρα να φυτρώσουν. Και δεν φυτρώνουν!
Κι αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στα καλσόν. Αυτή τη μάταιη επένδυση. Αν κάνεις λάθος μία φορά, πάει το καλσόν.
Να φορέσεις καλσόν χωρίς να το σκίσεις είναι τέχνη. Σαν την καλλιγραφία ή την ιαπωνική τελετή τσαγιού. Οι μητέρες τη μαθαίνουν στις κόρες, μαζί με τη συνταγή της πίτας.
«Πιάσε το καλσόν προσεκτικά, σάλιωσέ το ελαφρά, άπλωσέ το προσεκτικά, κράτα την ανάσα, φόρεσέ το… και εκπνοή». Ένταση! Στη δεύτερη γάμπα, κι οι σπουργίτες σταματούν το κελάηδισμα.
Και δεν είναι μόνο για το χειμώνα. Έχουν πείσει τις γυναίκες πως πρέπει να φορούν καλσόν και το καλοκαίρι. Λέγεται «κώδικας ενδυμασίας γραφείου». Και 8 den!
Τι είναι το 8 den; Αγοράζεις κουτί με αέρα. Το ανοίγεις, βγάζεις το τίποτα, το φοράς. Και ναι, τώρα φοράς καλσόν.
Δεν το βλέπεις, αλλά είναι εκεί. Και μια γρατσουνιά να γίνει, πας στην τουαλέτα, τα πετάς και βγάζεις καινούρια. Ολόκληρη τελετουργία.
Αν μαζέψεις τα λεφτά που ξοδεύει μια γυναίκα σε καλσόν σ’ όλη της τη ζωή, αγοράζεις μικρό κράτος. Ίσως και την Ισλανδία.
Και να σου κι οι ρυτίδες. Στις διαφημίσεις, οι άντρες δεν αγχώνονται. Δεν βλέπεις άντρα να κοιτάζεται με αγωνία στον καθρέφτη και να λέει: «Ρυτίδες; Δοκίμασε την κρέμα μας!»
Ο άντρας απλώς… χάνει μαλλιά. Και τι κάνει; Παίρνει περούκα; Όχι! Γυαλίζει τη φαλάκρα και γίνεται Μπρους Γουίλις.
Η γυναίκα όμως; Πρέπει να παλέψει με τον Νεύτωνα! Κρέμες, λέιζερ, ενέσεις, θεραπείες… Και όλα αυτά για να μοιάζει με φωτογραφία 10 χρόνια πριν.
Και τώρα πάμε στα εσώρουχα. Τα βαμβακερά, γιαγιαδίστικα εσώρουχα είναι άνετα. Το σώμα αναπνέει, ο γυναικολόγος χαλαρώνει.
Αλλά… δεν είναι «σέξι». Άρα θεωρείται σωστό να φοράμε δαντελωτά, μικροσκοπικά, πανάκριβα. Όσο λιγότερο ύφασμα, τόσο μεγαλύτερη τιμή.
Το ιδανικό εσώρουχο είναι αυτό που έχει περισσότερη ετικέτα παρά ύφασμα. Και η τιμή; Σαν έξοδα διακοπών.
Αλλά πρέπει να υπάρχουν. Είναι τα «εσώρουχα εξόδου». Όχι για έξοδο. Για την περίπτωση που… κάτι συμβεί. Έρωτας ή… ασθενοφόρο.
Η θεία μιας φίλης φορούσε πάντα το καλύτερό της σετ όταν έβγαινε από το σπίτι. «Ποτέ δεν ξέρεις», έλεγε. «Αν πάθω εγκεφαλικό στον δρόμο, τουλάχιστον να μην ντρέπομαι όταν με γδύσουν».
Και οι άντρες; Έχετε δει άντρα να λέει: «Αυτά είναι τα σπέσιαλ εσώρουχά μου για το πρώτο ραντεβού»; Όχι. Απλώς φοράνε καθαρά. Τέλος.
Συμπέρασμα; Μιλάμε για ισότητα και ίσους μισθούς. Εγώ λέω: λάθος! Οι γυναίκες πρέπει να παίρνουν περισσότερα. Γιατί ξοδεύουν περισσότερα. Σωστά;
