Πέταξα με τον δίμηνο γιο μου, που έκλαιγε ασταμάτητα κατά τη διάρκεια της πτήσης: ο συνεπιβάτης μου δυσανασχέτησε, αλλά μετά έκανε κάτι απρόσμενο
Εκείνη την ημέρα έπρεπε να επιβιβαστώ στο αεροπλάνο με τον δίμηνο γιο μου. Ο σύζυγός μου βρισκόταν σε άλλη πόλη, και πηγαίναμε να τον συναντήσουμε. Δεν είχα καμία βοήθεια — ούτε συγγενείς, ούτε φίλους κοντά. Η εξάωρη πτήση φάνταζε σαν αιωνιότητα.
Το μωρό μου, που συνήθως είναι ήρεμο και ήσυχο, εκείνη την ημέρα ήταν ανήσυχο — ίσως λόγω της πίεσης, του θορύβου ή απλώς από την κούραση. Έκλαιγε συχνά, δεν μπορούσε να κοιμηθεί, κι εγώ κρατιόμουν με όλες μου τις δυνάμεις για να μην βάλω κι εγώ τα κλάματα μαζί του.
Όταν η αεροσυνοδός έφερε το φαγητό, δεν μπορούσα καν να σκεφτώ να φάω κανονικά. Το μωρό ήταν συνεχώς στην αγκαλιά μου — τάισμα, αλλαγή πάνας, προσπάθειες να τον νανουρίσω.
Αυτή είναι η καθημερινότητά μου. Δεν παραπονιέμαι. Όμως αυτή τη φορά, δίπλα μου κάθισε ένας άντρας με κοστούμι — φαινόταν ότι ταξίδευε για επαγγελματικούς λόγους. Έδειχνε κουρασμένος, εκνευρισμένος, αναστέναζε βαριά, μας κοιτούσε με μισό μάτι και μουρμούριζε κάτι στον εαυτό του. Ένιωθα όλο και πιο άσχημα. Δεν μπορούσα καν να τον κοιτάξω χωρίς να νιώσω ενοχές. Ήξερα πως κρατιόταν με το ζόρι για να μην ξεσπάσει.
Κρατήθηκα μέχρι που ο άντρας με κοίταξε και είπε κάτι που με άφησε άφωνη 😲😲
(Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇)
— Δώσ’ μου το μωρό. Θα το κρατήσω εγώ, εσύ προσπάθησε να κοιμηθείς λίγο.
Έμεινα άφωνη.
— Συγγνώμη, ευχαριστώ, δεν χρειάζεται… Συγγνώμη που σας ενοχλούμε…
— Δεν πειράζει, — μου είπε. — Είμαι γιατρός. Παιδίατρος. Έχω δύο δικά μου στο σπίτι. Ξέρω πώς είναι. Το ταξίδι με το αεροπλάνο είναι δύσκολο, ειδικά για τόσο μικρά μωρά. Έλα, μην φοβάσαι.
Του έδωσα προσεκτικά τον γιο μου. Τον κράτησε με σιγουριά και ηρεμία. Και το μωρό — για πρώτη φορά μετά από πολύ ώρα — σταμάτησε να κλαίει και αποκοιμήθηκε γαλήνια στην αγκαλιά του.
Έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα για σχεδόν μία ώρα. Ήταν η καλύτερη ώρα της ημέρας μου.
Δεν μιλήσαμε σχεδόν καθόλου μετά. Αλλά όταν το αεροπλάνο άρχισε να προσγειώνεται, μου έδωσε απαλά πίσω το μωρό και είπε:
— Είσαι πολύ δυνατή μαμά. Ποτέ να μην το αμφισβητήσεις αυτό.
Και αυτά τα λόγια θα τα θυμάμαι για πολύ καιρό.
