Θα μπορούσε να είχε ανοίξει τα φτερά της… να είχε φύγει μακριά… να είχε σώσει τον εαυτό της
Αλλά δεν το έκανε. Ούτε καν το προσπάθησε. Έμεινε εκεί… δίπλα στο πολυτιμότερο πράγμα που είχε.
Στα πουλιά, αυτό το ένστικτο είναι βαθιά χαραγμένο μέσα στη βιολογία τους. Η προλακτίνη — η ορμόνη που ευθύνεται για τη συμπεριφορά της επώασης — κατακλύζει τον εγκέφαλό τους κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Αυτή η ουσία δεν τα ωθεί μόνο να χτίσουν φωλιές και να ζεστάνουν τα αυγά τους, αλλά και να τα υπερασπιστούν… ακόμη και μπροστά στον πιο άμεσο κίνδυνο.
Τα πουλιά δεν αισθάνονται την αγάπη όπως την αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι. Όμως νιώθουν επείγουσα ανάγκη, καθήκον, και κάτι ακόμα βαθύτερο: έναν γενετικό προγραμματισμό που τους υπαγορεύει να προστατεύσουν το μέλλον του είδους τους — ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να πεθάνουν.
Αυτό το μικροσκοπικό σώμα, μέσα στις στάχτες, δεν ανήκει απλώς σε ένα πουλί.
Ανήκει σε μια μητέρα.
Μια ανώνυμη ηρωίδα της φύσης, που πέθανε κάνοντας το μοναδικό πράγμα που γνώριζε: να φροντίζει αυτό που ήταν για εκείνη το πολυτιμότερο αγαθό.
