– Εγκυμοσύνη πέντε-έξι εβδομάδων, – είπε η γιατρός, καθώς έβγαλε τα γάντια και πέταξε τα εργαλεία στον δίσκο. ⚘
– Θα το κρατήσετε;
Η Βέρα σώπασε.
Ήταν σαράντα δύο ετών, αυτό θα ήταν το τέταρτο παιδί της. Ένα ακόμη που δεν είχε ζητήσει. Τα οικονομικά δύσκολα – ζούσαν από μισθό σε μισθό.
Τα μεγάλα παιδιά ακόμη στο σχολείο, η μικρή μόλις θα πήγαινε πρώτη φορά – χρειαζόταν φόρεμα, μπλούζα, τσάντα και τόσα άλλα: τετράδια, βιβλία… Και τώρα αυτή η «έκπληξη»!
«Θα το συζητήσω με τον άντρα μου», σκέφτηκε. «Να δω τι θα πει εκείνος».
– Πήγα στη γιατρό, – του είπε την ώρα του δείπνου. – Ναι, είμαι έγκυος. Έξι εβδομάδων.
Ο άντρας της σταμάτησε να μασάει, άφησε το πιρούνι του.
– Ε, τότε να το κρατήσουμε. Ωραία θα ’ναι – δυο αγόρια, δυο κορίτσια. Το πλήρες σετ!
– Σετ; Και με τι λεφτά θα ζήσουμε;
Του τα είπε όλα – για τα μεγάλα παιδιά, για τη μικρή, για όλα αυτά που χρειάζονται… Και μέσα της άρχισε να ριζώνει η σκέψη: να γεννήσει παιδί τώρα, σ’ αυτήν την ηλικία και σ’ αυτές τις συνθήκες – ήταν τρέλα.
– Θα κάνω εξετάσεις για διακοπή κύησης.
Όταν όλες οι εξετάσεις ολοκληρώθηκαν, ένιωσε να λυγίζει. Τη σκέψη του μικρού πλάσματος μέσα της δεν άντεχε να την αποδιώξει. Ίσως να ήταν κοριτσάκι… ξανθούλι, όμορφο, ζωηρό.
Πήρε το τραμ για το γυναικολογικό. Στριμωξίδι, κόσμος παντού. Δεν κατέβηκε απλώς – ξεχύθηκε από την πόρτα. Και τότε είδε έναν ιμάντα να πέφτει απ’ τον ώμο της. Δεν κατάλαβε αμέσως… Μετά φώναξε: ήταν το λουρί της τσάντας της.
Την είχαν κόψει. Της έκλεψαν την τσάντα, μαζί και όλα της τα χρήματα, τις εξετάσεις.
Δεν της έμεινε παρά να γυρίσει σπίτι. Κάποιες εξετάσεις τις επανέλαβε, άλλες κατάφερε να τις ανακτήσει.
Τη δεύτερη φορά, καθώς κατέβαινε από το λεωφορείο, έπεσε και τραυμάτισε το πόδι της.
«Την τρίτη φορά, θα σπάσω τον λαιμό μου», σκέφτηκε τρομαγμένη. Και τότε πήρε την απόφαση: το παιδί θα γεννηθεί. Και ένιωσε γαλήνη.
Η εγκυμοσύνη κυλούσε καλά. Ήξερε πια πως κυοφορούσε κορίτσι. Ώσπου στον δεύτερο υπέρηχο ήρθε η καταιγίδα: η γιατρός υποψιάστηκε σύνδρομο Down.
– Πρέπει να κάνετε αμνιοπαρακέντηση, – της είπε. – Να ξέρετε όμως: είναι επικίνδυνο για το έμβρυο, μπορεί να προκαλέσει αποβολή ή μόλυνση.
Η Βέρα σκέφτηκε και συμφώνησε.
Την καθορισμένη μέρα πήγαν μαζί με τον άντρα της στο ιατρείο. Εκείνος έμεινε στον διάδρομο. Εκείνη μπήκε με πόδια που έτρεμαν. Η γιατρός άκουσε την καρδιά του μωρού – οι παλμοί ήταν πολύ γρήγοροι.
– Περιμένουμε, – είπε. – Θα χορηγήσουμε μαγνήσιο.
Της έδωσαν μαγνήσιο και την έστειλαν έξω να ηρεμήσει.
Μετά από λίγο, την κάλεσαν ξανά. Οι παλμοί ησύχασαν, μα τώρα το μωρό είχε γυρίσει την πλάτη του. Δεν μπορούσαν να πάρουν δείγμα έτσι.
– Ας περιμένουμε λίγο ακόμη – είπε πάλι η γιατρός. – Ίσως γυρίσει.
Την τρίτη φορά όλα ήταν καλά. Το κοριτσάκι είχε γυρίσει με το πρόσωπο, οι παλμοί σταθεροί. Ετοίμασαν την κοιλιά της για την επέμβαση.
Είχε ζέστη, το παράθυρο ήταν ορθάνοιχτο. Η νοσηλεύτρια κρατούσε τα εργαλεία όταν ξαφνικά μπήκε από το παράθυρο ένα περιστέρι. Πανικόβλητο άρχισε να πετάει μέσα στο δωμάτιο, χτυπούσε στους τοίχους και στους ανθρώπους. Η νοσηλεύτρια τρόμαξε και της έπεσε ο δίσκος – τα εργαλεία σκόρπισαν στο πάτωμα.
Την έβγαλαν ξανά έξω, να περιμένει ώσπου να διώξουν το περιστέρι και να φέρουν αποστειρωμένα εργαλεία.
– Τι έγινε εκεί μέσα; – ρώτησε ο άντρας της ανήσυχος.
– Ένα περιστέρι μπήκε και τα έκανε άνω κάτω.
– Βέρα, αυτό δεν είναι τυχαίο, – της είπε σοβαρά. – Πάμε σπίτι.
Και έφυγαν.
Στον καιρό της, η Βέρα γέννησε ένα κοριτσάκι.
Σήμερα είναι δέκα χρονών.
Ξανθούλα, όμορφη, ζωηρή.
