Ο λύκος δεν έφυγε από το πλάι του φερέτρου» – μια ιστορία από τα Μάτρα
Λένε ότι τα ζώα μερικές φορές αισθάνονται περισσότερα από τους ανθρώπους. Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα αληθινό στην περίπτωση ενός μοναδικού λύκου που δεν ήθελε να απομακρυνθεί από το φέρετρο μιας νεαρής γυναίκας σε ένα μικρό ορεινό χωριό στη Mátra. Η σκηνή ήταν τόσο ασυνήθιστη που κάλεσαν τελικά γιατρούς – και αυτό που ανακάλυψαν, σόκαρε τους πάντες.
Η όμορφη Ιλντίκο κειτόταν ντυμένη με το νυφικό της στο κοινοτικό κέντρο του χωριού. Εκείνη την ημέρα θα έπρεπε να παντρεύεται με χαμόγελο και χαρά – όμως αντί για γάμο, όλοι παρευρίσκονταν σε μια κηδεία.
Ξαφνικά, εμφανίστηκε ένας τεράστιος λύκος. Με επιβλητική παρουσία, μπήκε στην αίθουσα, πλησίασε γρήγορα το φέρετρο, πήδηξε δίπλα του και ξάπλωσε χωρίς να κινηθεί. Ο Μπάλιντ, ο αρραβωνιαστικός, προσπάθησε να τον διώξει:
– «Φύγε! Δεν είναι η θέση σου εδώ!» – φώναξε απελπισμένος.
Αλλά ο λύκος δεν αντέδρασε. Σαν να μην έβλεπε ή άκουγε τίποτα. Απλά έμεινε εκεί, δίπλα στην Ιλντίκο. Τότε ο Μπάλιντ θυμήθηκε…
– «Η Mátra ήταν το αγαπημένο της μέρος…» – ψιθύρισε.
Η Ιλντίκο λάτρευε τα βουνά. Περνούσε κάθε ελεύθερη στιγμή της εκεί, ιδιαίτερα κοντά στο Galyatető και το Mátraszentimre. Ο καθαρός αέρας την βοηθούσε – γιατί έπασχε από επιληψία, και η ζωή στην πόλη επιδείνωνε την κατάστασή της.
Μια φορά, μετά από πεζοπορία, ξεκουραζόταν στη σκηνή της όταν άκουσε ένα αδύναμο κλάμα. Βγήκε έξω και βρήκε ένα μικρό, τρεμάμενο πλάσμα. Νόμισε πως ήταν κουτάβι, αλλά ήταν λύκος. Φοβήθηκε:
– «Αν η μητέρα του είναι κοντά;» – σκέφτηκε.
Αλλά κανένα άλλο ζώο δεν φάνηκε. Το μικρό λύκακι την κοίταζε λυπημένα. Η Ιλντίκο κατάλαβε πως ήταν ορφανό. Το πήρε μαζί της, το τάισε και το ζέστανε. Το ζώο κοιμήθηκε κουλουριασμένο σε μια ουγγρική παραδοσιακή πετσέτα.
Μετά από λίγες μέρες, το πήγε σε ένα κέντρο αποκατάστασης άγριων ζώων στο Εθνικό Πάρκο Bükk, όπου γνώρισε τον Μπάλιντ – φροντιστή των ζώων. Από την πρώτη στιγμή τον εμπιστεύτηκε.
– «Θα το προσέξω, μην ανησυχείς» – της είπε με χαμόγελο.
– «Μπορώ να το επισκέπτομαι καμιά φορά;» – ρώτησε διστακτικά η Ιλντίκο.
– «Φυσικά. Θα το ήθελα κι εγώ.»
Έτσι ξεκίνησε η ιστορία τους. Ο λύκος πήρε το όνομα Κάρτσι. Με τον καιρό μεγάλωνε – όπως και η σχέση ανάμεσα στην Ιλντίκο και τον Μπάλιντ. Ο Κάρτσι έγινε πιστός σύντροφος.
Όταν ο Μπάλιντ της έκανε πρόταση, είπε αμέσως το “ναι”. Σχεδίαζαν έναν παραδοσιακό ουγγρικό γάμο, με νυφικό διακοσμημένο με κεντήματα Kalocsa και στεφάνι με λουλούδια.
– «Αυτή η στολή με κάνει να νιώθω ο εαυτός μου…» – του είχε πει η Ιλντίκο.
Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια.
Μερικές μέρες πριν τον γάμο, ο Μπάλιντ πήγε να την επισκεφτεί – και τη βρήκε νεκρή στο κρεβάτι. Ο οικογενειακός γιατρός δήλωσε:
– «Λυπάμαι… η καρδιά της σταμάτησε, πιθανόν κατά τη διάρκεια κρίσης.»
Ο κόσμος του Μπάλιντ κατέρρευσε. Την έντυσε με το αγαπημένο της νυφικό και την τοποθέτησε στο φέρετρο. Η τελετή έγινε στο χωριό.
– «Ο Κάρτσι πρέπει να το ξέρει. Είναι κι αυτός μέλος της οικογένειας» – αποφάσισε.
Όταν τον πήγε στο χώρο, ο λύκος μπήκε, πήγε κατευθείαν στο φέρετρο, πήδηξε επάνω και ξάπλωσε. Κανείς δεν μπορούσε να τον απομακρύνει.
– «Σε παρακαλώ… κατέβα…» – ψιθύρισε ο Μπάλιντ.
Ο Κάρτσι έμεινε εκεί, το κεφάλι του πάνω στο στήθος της Ιλντίκο, σιγανά κλαίγοντας. Ο Μπάλιντ ένιωσε κάτι. Κάλεσε ασθενοφόρο από το νοσοκομείο του Gyöngyös. Οι γιατροί την εξέτασαν χωρίς να βρουν σημάδια ζωής, αλλά ο Μπάλιντ επέμεινε:
– «Ελέγξτε ξανά, σας παρακαλώ… νιώθω πως ζει ακόμη!»
Και τότε ένας γιατρός φώναξε:
– «Κάτι υπάρχει! Νιώθω παλμό! Γρήγορα! Πάμε στο νοσοκομείο!»
Αποδείχτηκε ότι η Ιλντίκο βρισκόταν σε κατάσταση καταληψίας – ένα σπάνιο σύμπτωμα της επιληψίας. Φαινόταν νεκρή, αλλά δεν ήταν.
Χάρη στον Κάρτσι, έσωσαν τη ζωή της.
Λίγες ώρες αργότερα, η Ιλντίκο ξύπνησε. Το πρώτο της ερώτημα:
– «Ο Κάρτσι… πού είναι;»
– «Εδώ. Ήταν δίπλα σου όλη την ώρα» – της απάντησε ο Μπάλιντ, κρατώντας το χέρι της.
Όταν της τα διηγήθηκαν όλα, δάκρυσε και είπε:
– «Εγώ τον έσωσα όταν ήταν μικρός… τώρα με έσωσε εκείνος.»
Μερικές εβδομάδες αργότερα, παντρεύτηκαν – όπως το είχαν σχεδιάσει. Με κεντητό νυφικό, στεφάνι από λουλούδια… και έναν ξεχωριστό μάρτυρα στο πλάι τους: τον Κάρτσι.
